Het meisje in mij voelt zich thuis langs het veld

10613109_324055534438631_4515619335015894525_nIk was vergeten hoe het schoppen tegen een bal klinkt. Een doffe plof van leer op schoen. Een harde plof. Bij het horen van de plof hang ik ineens weer als klein meisje op de kop aan de railing van het tweede voetbalveld.

Op het hoofdveld is een wedstrijd gaande. Gejoel, geschreeuw en het ploffen van de bal van schoen naar schoen. Zon op mijn wangen, madeliefjes overal, blaren op mijn handen van de reuzenzwaai en nooit ging ik op het hoofdveld kijken.

Soms veegde ik wel eens stiekem met mijn schoenen over de borstels voor de voetballers met hun vieze schoenen, die op een tegel net buiten de ingang zaten. Soms zag ik het hoofdveld leegstromen in de rust, de voetballers met hun klakkende noppen en de gewone mensen die ik allemaal kende omdat ik in een klein dorp woonde, verdwenen in de kantine. Eenmaal terug in onze achtertuin hoorde ik het ploffen van de bal nog steeds.

Op het voetbalveld van FC Wolvega is geen ruimte voor een reuzenzwaai aan de reling. Het staat er stikvol. De club speelt tegen Olyphia Noordwolde. Tweede klasse zondagmiddag, dé streekderby. Iedereen kent elkaar. “Jongen, alles goed?” De uitspelende club komt van maar tien kilometer verderop. “Ja, best hoor.” Naast de kantine staat een springkussen in de vorm van een…

LEES HIER VERDER (Blendle)

Verschenen in Trouw, 15 september 2014
Foto: Facebook FC Wolvega

Tags:

Brommertje

10502520_755077407898427_293411454881853677_nSoms zie je wel eens een brommer met een wielrenner er zo dicht achter, dat het lijkt of ze elkaar raken. In het zog van een brommer rij je moeiteloos heel hard. De meeste wielrenners vinden dat heerlijk. Ik ook.

Oplettende weggebruikers langs de IJssel bij Deventer konden afgelopen week precies het omgekeerde waarnemen: een wielrenner met een brommer in het wiel. Het waren een oude man op de brommer, en ik op mijn racefiets.

Een uurtje eerder was ik de man tegen gekomen. Net voorbij Welsum passeerde hij me. Brommer! Sprintje! – en ik zat in zijn wiel. Ik keek op mijn teller: 40 kilometer per uur. Fijn. Zo wilde ik wel even blijven rijden.

Met nog een sprintje reed ik naast de brommer. Sommige bestuurders vinden een wielrenner in het wiel bloedirritant. Of eng. Dus even overleggen kan nooit kwaad. Ik zag nu dat de brommerrijder al aardig op leeftijd was. Hij grijnsde en brulde boven de wind en het geluid van de motor uit dat ik best een stuk mocht meeliften – en ik liet me weer afzakken tot achter hem.

De man stuurde zijn brommer vloeiend door de bochten. Ik volgde makkelijk en met genoegen. Andere fietsers keken ons glimlachend na. In de achteruitkijkspiegel zag ik dat de man ook genoot. Samen verslonden we kilometers dijk, tot de man zijn brommer vlak voor Deventer stopte.

Hij wilde weten waar ik naartoe ging. De IJssel over, vertelde ik hem, terug naar Zwolle via Olst en Wijhe. Dat stond hem wel aan. Of hij nu een stukje achter mij aan mocht. Want hij had zijn brommer nog maar net. Hij was gewoon lekker aan het toeren. Hij moest helemaal niet naar Deventer, maar och… Maar waar hij het begin van de brug vinden kon, wist hij niet. Ik lachte en wenkte dat hij me natúúrlijk volgen mocht.

En zo reden we verder, ditmaal in omgekeerde volgorde. Een raar gezicht, misschien, maar wel de perfect manier om een lief brommermannetje te bedanken voor de heerlijke lift.

Verschenen in de Stentor, 5 september 2014

——————————————————————

Maandag 8 september was ik stamgast in En Dan Nog Even Dit op TV Oost, over onder andere mijn afgelopen wielerseizoen.

Tags: ,

Zelden voel ik me zo levend als nu

WIELRENNEN, Ladiestour, Tiel: op een van de dijken tijdens de etappeDe zon verdrijft de nevel boven de velden maar langzaam. De herfst zit in de lucht. Als je diep snuift, ruik je het. Koeien liggen in het gras. Eentje draait zijn lange tong om een pluk groen. Ik trek de straps van mijn wielerschoenen strakker en ga weer met één bil op de stang van mijn fiets zitten. De linkervoet al in het pedaal geklikt, de rechtervoet staat op straat.

Nu is alles nog ontspannen. Maar straks. De Holland Ladies Tour mag dan wel een van de laatste wielerkoersen van het seizoen zijn, dat betekent niet dat iedereen is uitgeraasd. Integendeel.

Zoals niemand uiteindelijk nog naar het aanhoudende gezoem van een vlieg luistert, zo vindt de enthousiast ratelende speaker weinig gehoor bij de meiden in het startvak.

Ze kletsen ogenschijnlijk ontspannen met elkaar. Drinken een slokje. Happen van een banaan. En schuiven intussen hun fiets telkens kleine stukjes verder naar voren, om zelfs voor we begonnen zijn al even iemand voorbij te steken.

De knal van het startschot laat een troep vogels schrikken. Kwetterend vliegen ze op uit de boom boven ons. In de glimp waarin ik ze opvang zie ik ook…

LEES HIER VERDER (Blendle)

Verschenen in Trouw, 8 september 2014
Foto: sportfoto.nl

Tags:

Diepe bewondering voor Henk Grol

800px-Mattiparkkonen_AedesaegyptiJa hoor, dacht ik, toen ik de kop van het bericht las. Alweer gefaald. En waar komt ie dit keer mee? Met het meest bizarre excuus tot nog toe. Geprikt door een mug. Muis vloert olifant. David velt Goliath. Tuurlijk, Henk Grol. Je bent opnieuw geen wereldkampioen omdat je gestoken bent… door… een mug. Een mug!

Een vent van honderd kilo die niet tegen het prikje van een mug kan. Dat geloof je toch niet. Ik houd niet van sporters die altijd een excuus klaar hebben. Mijn adagium: niet zeiken over een oneerlijke scheidsrechter. Of over ondeugdelijk materiaal. Niet janken over pijntjes of kwaaltjes. Ziek is ziek: als je niet fit bent, meld je je af. Als je niet wint, ben je gewoon niet goed genoeg.

Ik las verder. Ik las hoe hij zijn been, waarop de mug was neergestreken, helemaal kapot had gekrabd. Maar verdorie, dacht ik. Heeft zijn moeder hem dan niet geleerd dat je het met krabben alleen maar erger maakt? Of had hij in zijn slaap liggen krabben, nietsvermoedend een ramp over zich afroepend?

Ik las dat het been gigantische proporties aannam. Geïrriteerde lymfeklieren. Ook dat nog. En pas toen kwam de aap echt uit de mouw: Henk blijkt overgevoelig voor wondjes. Wat volgde is een ramp voor elke topsporter: een fikse dosis antibiotica, met diarree als bijwerking. Alle kracht…

LEES HIER VERDER

Verschenen in Trouw, 1 september 2014

Tags:

Alle dromen vielen aan scherven in Méribel

foto(282)Vandaag schrijf ik over Annefleur Kalvenhaar. Annefleur is veldrijdster en mountainbikester. Ze is student fysiotherapie. Ze is net een paar weken twintig jaar. En dat zal ze altijd blijven.

Ik had over haar willen schrijven na het wereldkampioenschap mountainbiken in Noorwegen over twee weken. Of desnoods tijdens het crossseizoen, deze winter. Om te vertellen hoe zich een nieuw talent aandient in Nederland, een meisje dat haar fiets moeiteloos door zand en modder trapt. Over stenen stuitert. En bergen overwint.

Een blond meisje met sterke spillebenen. Een meisje uit Wierden, waarbij de ‘o’ met zo’n lekkere Tukkerse tongval uit de mond rolt. Een meisje dat dan wel Annefleur mag heten, maar door haar familie en vrienden gewoon Fleur wordt genoemd.

Door de buren bijvoorbeeld, bij wie ze als kind zo graag kwam omdat de buurjongen een racefiets had. Toen ze op haar dertiende verjaardag zijn fiets cadeau kreeg, was ze er niet meer vanaf te slaan. Net als alle kinderen die op wielrennen gaan, ging Annefleur veldrijden. Goed voor de techniek is dat: daar leer je pas van sturen, van crossen door de blubber en het natte gras. De meeste kinderen kiezen voor de kick van het snelle asfalt. Annefleur niet. Smerig worden in…

LEES HIER VERDER

Verschenen in Trouw, 25 augustus 2014
Foto: Facebook

Tags: