Zeikwijven

Goed. Dan nu even een verhaaltje over hoe meisjes in een etappekoers plassen.

In een gewone koers hoeven we dat meestal niet, want we kunnen over het algemeen best 150 kilometer onze plas inhouden. En het gaat altijd meteen vanaf de start los, dus tijd om na te denken over of je moet plassen of niet heb je doorgaans nooit.

In etappekoersen ligt dat een beetje anders. Zeker als het zo warm is als hier in Italië, namelijk continu boven de dertig graden. Dan zweet je je een ongeluk en loop je dus aan één stuk door uit een fles van het een of het ander te lurken. En dan is het nog maar de vraag of je je vochtbalans voldoende op peil houdt. Een vochtinfuus zou voorwaar niet overdreven zijn.

Door al dat drinken moet je ook veel plassen. Vaak vóór de koers, omdat je dan zoveel mogelijk voordrinkt. Dan heb je het maar vast binnen, immers. In het startvak voel je het al: shit, ik had nog een twaalfde keer naar de plee moeten gaan. Dus wat doe je dan? Als de koers eenmaal op gang is, informeer je zo links en rechts of er nog meer rensters plassen moeten. Ploeggenoten of niet, daar zeiken wij in dat geval niet over, we gaan gewoon samen – we blijven tenslotte meisjes, die niets liever doen dan gezamenlijk toiletteren zoals u weet. In dit geval gauw in de berm, want voor de laatste volgwagen voorbij is moet je weer aangepikt hebben. Ben je nog niet uitgepast? Afknijpen, want anders ben je gelost.

En denk nu niet dat we al onze kleren uittrekken als we gaan. Kost veel te veel tijd. En er is een mooie techniek voor het snelplassen: één van je pijpjes zo ver mogelijk opzij trekken, en de boel maar laten lopen. Pijpje weer recht en klaar. Ik heb het voor de Giro meerdere malen geoefend – want voor je het weet plas je over je handen en dat is toch minder fris als je nog 110 kilometer te gaan hebt – en ben er inmiddels aardig bedreven in.

Maar stel je nou eens voor dat het peloton ineens eventjes moet wachten. Zoals vandaag, voor een spoorwegovergang. Dan worden alle fietsen op een bult gesmeten, worden kledingstukken uitgerukt en zijgt meer dan de helft van het peloton plassend in de berm neer. Het was ronduit hilarisch, kan ik u vertellen, die tientallen nerveuze witte billen in het gras. Want iedereen wil natuurlijk wel klaar zijn voor de trein voorbij is en wij weer verder denderen.

De toeschouwers op hun klapstoeltjes langs de kant van de weg hadden de dag van hun leven. Zeker weten.

Vandaag wandelden we, zoals dat in wielerjargon heet, op zeer aangenaam tempo naar Piacenza, waar een massasprint volgde. Iedereen wilde haar krachten kennelijk sparen voor morgen. Want dan gaan we de beruchte Mortirolo op en over.

Klik hier voor de uitslag.

En klik hier voor het filmpje van vandaag.

Foto: @nynke

Sorry, comments for this entry are closed at this time.