Ik wens Matthijs de Ligt veel liefde en zachtheid toe

Ik heb gisteren de hele dag aan Matthijs de Ligt gedacht. Buikpijn kreeg ik ervan. Arme jongen. Zeventien jaar – en de verantwoordelijkheid voor een van de meest dramatische wedstrijden van Oranje ooit hangt als een loden deken om jou heen. Hoe zou hij wakker geworden zijn? Zou hij überhaupt geslapen hebben?

Ik zie voor me hoe hij uit bed stapt. Zijn trainingspak aantrekt, nog even alleen in zijn hotelkamer, zich er scherp van bewust dat hij zijn ploeggenoten zo dadelijk onder ogen moet komen. Treuzelend kamt hij zijn haar. Hij zucht. De weg naar de ontbijtzaal duurt een eeuwigheid. Nog nooit voelde lood in de schoenen zo letterlijk.

Bas Dost en Arjen Robben zitten zwijgend broodjes weg te kauwen. Matthijs pakt zo geruisloos mogelijk ook een boterham en schuift aan tafel. Kon hij maar verdwijnen nu. Voor een zeventienjarige is het niet eenvoudig chagrijnig zwijgen niet op jezelf te betrekken.

Dost en Robben, hij kende ze tot voor kort alleen maar van tv en Fifa 17. Net als alle andere spelers van Oranje. Arjen Robben was al een van de sterren van het Nederlandse voetbal toen Matthijs nog niet eens kon praten, laat staan…

LEES HIER VERDER (gratis)

Verschenen in Trouw, 27 maart 2017


Post a Comment

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

Tags: