Ik was vergeten hoe mooi volleybal kan zijn

Cpa9Ne9WAAAIbs7.jpg_largeDie laatste klap van Ron Zwerver, die staat voor eeuwig in mijn hoofd gegrift. Zo hard. Maar toch een Italiaanse arm eronder. De bal ketst weg, wordt nog gered, maar dan door Andrea Gianni buiten de antenne langs geslagen. Uit dus. Joop Alberda springt wel drie meter in de lucht. Grijpt naar zijn hoofd. 17-15 in de zinderende laatste set: de Nederlands volleyballers pakken olympisch goud.

Atlanta 1996. Ik was 17 en speelde zelf volleybal. Bloedfanatiek. De droom ooit uit te komen voor Oranje was toen nog niet vervlogen, en Olof van der Meulen was mijn grote held. Ik voel de vlinders nog als ik aan hem en zijn sterke sprongserve denk. De herinneringen uit je pubertijd zijn extra sterk, zeggen ze.

Ik was erbij toen Oranje de Azzurri voor het eerst versloeg, vlak voor de Spelen, tijdens de finale van de World League in Rotterdam. Een eindeloze thriller die in vijf sets door Nederland gewonnen werd. Een doorbraak ook, voorproefje voor Atlanta.

Sinds dat jaar is Nederland – Italië voor eeuwig met magie omgeven, voor mij toch wel althans. Dus waar kon ik gisteren anders heen dan naar

LEES HIER VERDER (gratis)

Verschenen in Trouw, 11 augustus 2016

Sorry, comments for this entry are closed at this time.

Tags: ,