De gewichthefster van één meter vijftig

Met halterstangen die ik uit de sportschool ken, staan ze zich op te warmen achter de schermen: de gewichthefsters tot drieënzestig kilo. De speaker kondigt ze vast ronkend aan, terwijl de zaal de vrouwen een voor een op grote schermen ziet. Er zijn van die sporten op de Olympische Spelen waarvan ik me al jaren […]

Tags: ,

Drie machtige halen met extra betekenis

Ze hupt van het ene been op het andere. Leunt over de reling, op haar tenen. Een kleine mevrouw in een groot wit T-shirt. Op dat shirt gedrukt: een foto met twee lachende gezichten. Ze roept, de mevrouw, want in de verte ziet ze ze: de twee zonder, alias Roel Braas en Mitchel Steenman – […]

Tags: ,

Ik wil snel de lach van Annemiek weer zien

Een kwartier geleden is Anna van der Breggen olympisch kampioen geworden. Vlak daarvoor verdween Annemiek van Vleuten voor dood uit het beeld. Ik krijg het maar niet van mijn netvlies, ik ben nog steeds in shock. Op de tribune voor de finish, voor de huldiging, heb ik drie kwartier om dit te schrijven, dus vergeef […]

Tags: ,

In de mixed zone naar de McDonald’s

Het is net een dierentuin. De mixed zone van het olympisch dorp. Ik weet alleen niet wie de dieren zijn: de atleten, of de journalisten. Iedereen bekijkt elkaar. Staart. Loert. Lacht. Of kijkt stoïcijns de andere kant op. De pers is ver in de meerderheid. Camera’s, fototoestellen, schrijfblokken overal. Als ik sporter was, zou ik […]

Tags: ,

Ook zandharkers moeten oefenen

Ja, ik moest natuurlijk meteen naar de Copacabana. Rio de Janeiro, dat ís de Copacabana. En de Copacabana, dat is beachvolleybal. Daar, waar anders dan daar, ging ik de eerste olympische sferen opsnuiven. Maar dat viel vies tegen. De volleybalveldjes op het strand waren allemaal leeg. Ergens rende een kind achter een bal aan, even […]

Tags: ,