Dag 14 || Ontdekkingstocht

IMG_1238Of ik nog pijn heb, vroeg de ziekenhuisassistente toen ze belde om te checken hoe het gaat. Ja, ik verga van de pijn, zei ik. Spierpijn! In mijn kuiten. En hamstrings.

Pas nu merk ik hoe ik het lopen ontwend ben. Twee jaar lang heb ik nauwelijks gelopen, omdat het teveel pijn deed in mijn oude heup. Mijn nepperd en ik zijn vandaag precies twee weken samen en ik ben me toch aan de wandel. Dagelijks omhul ik mezelf zo’n zes kilometer lang met de prachtige herfst van dit jaar. En ondanks dat mijn rechterflank aanvankelijk nog erg stijf en beurs was, vind ik het heerlijk. Die ellendige, stekende, zeurende pijn in het heupgewricht is weg. Vanaf het begin al.

IMG_1231De grootste mijlpaal van deze week was natuurlijk dat ik weer heel voorzichtig op een fiets gezeten heb. Een hometrainer weliswaar, maar toch. Het heeft pedalen en een zadel, dus het is een fiets. En ook al zat ik er maar 20 minuten op en trapte ik slechts 80 watt: het was fietsen. Ik was zo blij dat er pardoes een traantje naar boven kwam.

Een andere mijlpaal zijn de 28 nietjes die sinds vanochtend uit mijn bil zijn. Qua mijlpaal niet veel bijzonders, want na twee weken gaan bij iedereen de hechtingen eruit. Maar het is toch wel een lekker gevoel. En ik maakte tevens mijn langste wandeling ooit: naar de dokter en terug. Precies 4,7 kilometer, met een gemiddelde van 5,4 kilometer per uur.

IMG_1256Dat is weliswaar flink doorstappen, maar nog niet flink genoeg – gezien het feit dat een mevrouw me met haar wagen van de oversteek meende te moeten blazen toen haar stoplicht op groen sprong en ik nog niet aan de overkant was.

Blijkbaar bestaan ze: ultrakutten – zoals iemand op Facebook deze dame poëtisch omschreef. Ik ben maar opgehouden erover na te denken wat er in godsnaam in je hoofd om moet gaan als je iemand op krukken vlak voor je ziet en denkt: what the fuck, mijn stoplicht springt op groen, dus ik rij gewoon.

Enfin.

IMG_1205Ik heb mijn beenspieren altijd veel gebruikt, maar op een andere manier dan ik nu doe. Ergo: spierpijn. Sterker: ik realiseer me pas nu ik weer op twee benen kan staan hoe mijn linkerbeen tijdenlang onbewust alles heeft overgenomen. Als ik er niet bij nadenk, betrap ik mezelf erop dat ik altijd op links sta. Ook wat lopen betreft moet ik mezelf bewust vertellen dat ik het gebied rond mijn rechterheup ontspannen mag – ik spande altijd alles aan om de pijn draaglijk te houden.

Ik ontdek mijn lijf kortom opnieuw. En ik moet zeggen: het is een bijzonder interessante ontdekkingstocht.

» Jan Veenstra said (4 Nov, 2015) :

Lekker zo door gaan Marijn. Je vordert gestaag maar goed begrijp ik en daar ging en gaat het allemaal om! Succes verder!

» Gramps said (4 Nov, 2015) :

Ik had er niet aan getwijfeld, maar toch: Goed bezig 😉

» Geeske Houkes said (4 Nov, 2015) :

Je bent wel op dreef, Marijn! Wat is het dan fijn dat je er ook nog van geniet.
Hartelijke groeten,
Geeske

» jaap said (5 Nov, 2015) :

Fijn Marijn, dat het steeds beter gaat! Neem de tijd en forceer niks.
Hou ons op de hoogte. Lieve groet Jaap.

» Sjo Lindeman said (5 Nov, 2015) :

Ik ben blij dat het zo goed gaat met je revalidatie maaaar niet overdrijven en op tijd een stapje terug doen. Verder heel veel herstel zoals jij je dat wenst.


Post a Comment

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

Tags: