Omhoog, omhoog, richting de hemel

Heel soms verloopt het zoeken naar een onderwerp voor mijn verhaal alhier net zo stroperig als een gemiddelde Milaan – Sanremo. Uren van lethargisch websurfen, tv kijken, artikelen lezen, sloom op de bank hangen, alles weer terzijde schuivend omdat het niet interessant genoeg bevonden wordt.

En dan moet het in het laatste uur ineens gebeuren, tempoversnellend, achter de adem, achter de feiten aan ook, want de finish nadert en waar toch over te schrijven, in ’s hemelsnaam?

In de uren die daaraan voorafgaan: ik sta op, loop naar de koelkast, pak wat te drinken. Drentel door het huis. Vouw was. Kijk uit het raam. Een man met een PEC-sjaaltje fietst voorbij, hij hoopt dat de IJssel weer van ons wordt. Olé Zwolle. Krant weg, radio aan. Ed de Goeij vertelt dat zijn zoontje het beste medicijn was om een slechte wedstrijd en eigen falen te relativeren. Ik denk: prachtig. En: oeh ah! (Sorry.)

Ik denk aan Tom Dumoulin, en hoe hij op de Poggio indrukwekkend aan de boom schudde, zoals dat in wielertaal zo mooi heet. Een moment lang leek zijn kopwerk voor eeuwig, leek het of hij voor altijd snoeihard omhoog zou rijden, met precies een fietslengte…

LEES HIER VERDER (gratis)

Verschenen in Trouw, 20 maart 2017


Post a Comment

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

Tags: