Niets kan de pijn verdrijven, alles kost moeite

Cartel_alpedhuezTien uur slapen is niet genoeg. Acht espresso’s zijn niet genoeg. Een massage van anderhalf uur is niet genoeg. Drie biefstukken – voor elke col één – zijn niet genoeg. Anderhalf uur losrijden op de roller is niet genoeg. Niets is genoeg om de pijn te verdrijven, om het dodelijk vermoeide lichaam weer op gang te krijgen.

Alleen rust, een zee aan rust, zou genoeg kunnen zijn. Drijven. Gewichtloos zijn. Die zee was nooit dichterbij, maar ook nooit verder weg. Nog tweehonderdtwintig kilometer te overbruggen. Hoe, dat kan geen renner zich vanochtend voorstellen.

Ze slepen zich met loden ledematen voort. Ogen blijven met de grootste moeite open. Hijgen bij elke stap, bij elke hap. Bukken om schoenen vast te maken. Slikken om voedsel weg te krijgen. Alles kost moeite.

Het meest zou ik nog opzien tegen het aanzwengelen van dat lichaam op de hometrainer. Alle tijd om de pijn te voelen. Medelijden met jezelf te hebben. Je af te vragen wat de zin van dit alles is. Te wensen dat het over was. Te hopen dat je vandaag misschien wel lek rijdt. Of valt. En niet verder hoeft.

Je lichaam schreeuwt ‘nee’, steeds luider, terwijl je harder trapt. Zweet. Hijgt. Het moet – om na het startschot niet meteen gelost te worden. Maar ook warmrijden is geen…

LEES HIER VERDER (blendle)

Verschenen in Trouw, 27 juli 2015
Foto: wikimedia commons


Post a Comment

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

Tags: ,