In 1 seconde van stoere renner naar knulletje

FullSizeRender(7)Het was nog tweehonderdvijftig meter tot de finishlijn toen een stoere wielrenner gisteren in een klein knulletje veranderde, dat ik het liefst een aai over zijn bol zou geven.

Even pijnlijk als aandoenlijk vind ik dat moment, waarop een wielrenner knakt. Het ene moment spuwen zijn ogen nog vuur achter de brillenglazen, de neusgaten zijn wijd opengesperd, de tanden ontbloot.

Het onmogelijke leek zich te ontvouwen: Wilco Kelderman ging een Touretappe winnen. Een fractie later hing hij als een slappe pop op het zadel. Hoofd geknakt, blik op het asfalt.

Van zo’n hoopje ellende met het puppyvet nog op de wangen wil je het verdriet toch wegkussen? Plat knuffelen? En in zijn oor fluisteren: komt wel goed, schatje?

Mijn aandacht verplaatste zich razendsnel naar John Degenkolb, ook zo’n renner die hartverscheurend teleurgesteld kan zijn. Toen het Wilco niet lukte, hoopte ik op de man van Giant-Alpecin. Een halve Nederlander immers, en chauvinistisch ben ik wel. Maar het werd wéér geen podium voor hem.

Met het shirt open plofte hij op de stoep neer. De fiets aan de voeten, de rug tegen een lantaarnpaal. En een eindeloos lege, verdrietige blik. Ik zou hem in mijn armen willen nemen, zijn ingeslikte tranen willen…

LEES HIER VERDER (blendle)

Verschenen in Trouw, 18 juli 2015
Foto: instagram

Sorry, comments for this entry are closed at this time.

Tags: ,