Ik voel wat ik vrees: uitstekend bot

20140304-103155.jpgZe vallen als blaadjes van de bomen zaterdag, de wielrenners in Omloop het Nieuwsblad. Zo’n valpartij, het ziet er altijd naar uit, maar meestal staan alle renners weer op en gaan ze gewoon verder. Alsof er niets gebeurd is, alsof het geen pijn doet. In de eerste minuten doet het ook geen pijn.

In de vrouwenversie van de Omloop is het niet anders. We zijn een kudde koeien die na een lange winter naar buiten gelaten wordt: we daveren er vandoor op onze fietsen, overenthousiast, nerveus. Met gekke sprongen en manoeuvres razen we dwars door Vlaanderen. Na maanden trainen is iedereen gretig. De pikorde in het peloton moet opnieuw bepaald worden. En dan gaat het mis. Vooral achterin het peloton wordt steevast gevallen. Daarom is het zaak voorin te blijven. Dat is niet eenvoudig, met tweehonderd rensters die dat allemaal willen, op de natte, met gaten bezaaide weggetjes en kasseistroken van een paar meter breed. Dus ook voorin is het hectisch en gevaarlijk.

Na de Nokereberg breng ik mijn jasje en handschoenen naar de ploegleiderswagen. Het is warmer dan ik dacht en we gaan zo beginnen aan de Côte de Trieu, waar de koers gewoontegetrouw ontploft. Ik rij aan de rechterkant en ben bijna terug voorin het peloton als ik het vanaf links zie gebeuren. Als dominostenen vallen de rensters om, over de hele breedte van de weg, mijn kant op. We rijden heuvelaf, het gaat hard, zestig kilometer per uur. Ik rem en rem en rem, sta bijna stil, denk dat ik het red en zie en voel dan hoe er twee, drie rensters van achteren in me crashen. Ze maaien me onderuit, op mijn linkerzij en vallen bovenop me.

In een paar seconden gebeurt er van alles. De renster bovenop me zegt sorry. Ik sta op. Links van me ligt een blond meisje op straat, ze schreeuwt hard. Ze bloedt. Ik strek mijn rug, voel wat knappen in mijn linkerschouder. Daar zit iets niet goed, schiet door me heen, terwijl ik mijn fiets pak. Mijn stuur staat scheef. Ik probeer het recht te trekken, ondertussen inspecteer ik mijn armen en benen om te ontdekken hoe groot de lichamelijke schade is. Het stuur geeft niet mee.

Ik steek mijn hand op om de jury en de ploegleider te laten weten dat ik panne heb, zie dat mijn ketting er ook af ligt en kijk nog een keer naar het blonde meisje. Ze schreeuwt nog steeds. Blauwe zwaailichten, een ambulance remt vlak bij ons. Onze mechanieker komt aanhollen, rukt mijn fiets uit mijn handen en probeert het stuur recht te trekken. Ik voel aan mijn schouder. Mijn sleutelbeen om precies te zijn. En voel wat ik vrees: een scherpe punt, onder de huid. Uitstekend bot. Als een geknapte tak.

In een paar seconden is alles anders. De verhuizing waaraan ik vandaag zou beginnen. De hele winter van hard trainen. De laatste voorbereidingen, waar ik middenin zit, om over twee weken in de Rondes van Drenthe en Vlaanderen in bloedvorm te zijn. De mechanieker zegt dat hij mijn reservefiets gaat pakken en rent weg.

Ik voel nog een keer, maar dat is niet nodig want ik weet heel goed wat ik gevoeld heb en loop dan met een sukkelgangetje langs het schreeuwende meisje, dwars door de chaos van het gecrashte peloton, van gebroken carbon en opkrabbelende rensters naar de auto van de ploegleider. Naar je fiets, gebaart hij. Laat maar, sleutelbeen gebroken, zeg ik hem door het open raampje. Ik ben zo ijzig kalm dat hij me vol ongeloof aankijkt.

Ik sluit mijn ogen, schud mijn hoofd en wens dat ik de tijd een half uur terug kan draaien. Hoop dat ik wakker word. Bid dat het allemaal niet waar is. Waren renners maar blaadjes. Dan dwarrelden we, in plaats van dat we smakten.

Verschenen in Trouw, maandag 3 maart 2014

» Gerard van Dorp said (4 mrt, 2014) :

Hallo Marijn,

Balen joh,hoop voor je dat je weer snel ok bent

» Gramps said (5 mrt, 2014) :

Balen Marijn!

Dit wil je echt niet. Kunnen ze het niet aan elkaar plakken?
Misschien kun je dan snel weer trappen.

En tot slot, zoals Johan al zei : “Ieder nadeel heb zijn voordeel”
Misschien heb je nu even iets meer tijd om ons te verwennen met een paar leuke stukjes? 😉

Beterschap,
Gramps

» Dirk L said (7 mrt, 2014) :

Dat is niet zo goed Marijn. Ik wens je een snel herstel en veel goede moed.


Post a Comment

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

Tags: