Het meisje in mij voelt zich thuis langs het veld

10613109_324055534438631_4515619335015894525_nIk was vergeten hoe het schoppen tegen een bal klinkt. Een doffe plof van leer op schoen. Een harde plof. Bij het horen van de plof hang ik ineens weer als klein meisje op de kop aan de railing van het tweede voetbalveld.

Op het hoofdveld is een wedstrijd gaande. Gejoel, geschreeuw en het ploffen van de bal van schoen naar schoen. Zon op mijn wangen, madeliefjes overal, blaren op mijn handen van de reuzenzwaai en nooit ging ik op het hoofdveld kijken.

Soms veegde ik wel eens stiekem met mijn schoenen over de borstels voor de voetballers met hun vieze schoenen, die op een tegel net buiten de ingang zaten. Soms zag ik het hoofdveld leegstromen in de rust, de voetballers met hun klakkende noppen en de gewone mensen die ik allemaal kende omdat ik in een klein dorp woonde, verdwenen in de kantine. Eenmaal terug in onze achtertuin hoorde ik het ploffen van de bal nog steeds.

Op het voetbalveld van FC Wolvega is geen ruimte voor een reuzenzwaai aan de reling. Het staat er stikvol. De club speelt tegen Olyphia Noordwolde. Tweede klasse zondagmiddag, dé streekderby. Iedereen kent elkaar. “Jongen, alles goed?” De uitspelende club komt van maar tien kilometer verderop. “Ja, best hoor.” Naast de kantine staat een springkussen in de vorm van een…

LEES HIER VERDER (Blendle)

Verschenen in Trouw, 15 september 2014
Foto: Facebook FC Wolvega


Post a Comment

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

Tags: