Hallo, hier de fietsmodepolitie

11117931_1607885576089790_7384549627652363619_oNatuurlijk, iedereen zou wel eens willen voelen hoe het is om wereldkampioen te zijn. Tenminste, ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die daar nooit stiekem van dromen: met de armen in de lucht over de finish komen in de belangrijkste wedstrijd die er bestaat. De prachtig witte trui met de regenboog aangetrokken krijgen. Een gouden medaille om de hals. Het volkslied horen. En daarna iedere dag, elke minuut die je fietst in die trui mogen doorbrengen. Vooral dat. Ik ontken het niet: ook ik zou niets liever willen dan weten hoe dat voelt.

Of als dat niet kan, de regenboogtrui, dan de nationale trui maar. Vooruit. Die is ook mooi. Eigenlijk zou ik dat zelfs al genoeg vinden: voelen hoe het is om die te winnen. Ik zou hem ook echt, net als veel renners, aanhouden als ik zou gaan slapen, nadat ik ‘m gewonnen had. Of ik zou hem op z’n minst onder mijn kussen leggen, of over een stoel hangen naast het bed, zodat ik op het moment van wakker worden meteen die schitterende prijs zou zien.

Ik denk dat ik een glimp heb opgevangen van hoe zoiets voelt. Een leiderstrui in een grote ronde won ik namelijk wel eens. Een oranje sprinttrui (Ja, ik strijkijzer. Echt. In een lange ontsnapping van twee was ik de minst slome bij de tussensprints. De dag erop mocht ik in de ploegentijdrit zelfs een oranje snelpak dragen, en voilà, daar fietste een wortel). Of een blauwe trui voor de strijdlust. En ik kan jullie zeggen: het voelt heel speciaal om zo’n kledingstuk te mogen dragen. Al is het maar voor een dag. Dé leiderstrui, een gele of een roze, heb ik nooit aan gehad. Ook dat moet briljant zijn. Maar het bleef bij dromen.

Sommige mensen vinden dromen niet genoeg. Sommige mensen nemen een besluit. Sommige mensen trekken de portemonnee en kopen – je leest het goed: kopen – een nationale trui. Of een regenboogtrui. En gaan daarin fietsen. Er zijn stukken over geschreven en boeken over verschenen (aanrader: ‘Draag nooit een gele trui en andere geboden voor de bloedfanatieke wielertoerist’ van Alex van der Hulst), maar blijkbaar is er nog niet genoeg over gepubliceerd. Dus doe ik dat nog een keer. Nu. Hier.

Want in een regenboogtrui fietsen, mensen, is verboden. En niet zo’n beetje ook. Hetzelfde geldt voor een nationale trui, een gele trui of om het even welke leiderstrui. Ook daar mag je nooit in rijden. Tenzij je hem zelf gewonnen hebt, in een wereldkampioenschap, in een nationaal kampioenschap of in een grote ronde. Alleen dan mag je zo’n trui aan, en alleen voor de periode waarin je hem gewonnen hebt. Ik bedoel: je hebt Michael Kwiatkowski ook niet in de regenboogtrui zien fietsen terwijl Peter Sagan al lang wereldkampioen was. Dus al die toeristen in een dergelijke trui die mij tegenkomen en een intens afkeurende blik op mijn gezicht menen waar te nemen: dat zien jullie goed. En die is inderdaad voor jullie bedoeld.

Ik ga graag nog een stapje verder. Ook de truien waarin ‘gewone’ renners fietsen, de truien van hun team, zijn voor die renners. En niet voor net iets te dikke mannen op net iets te dure fietsen die op zondagochtend denken dat ze Lotto-Jumbootje kunnen spelen en/of voor afgetrainde gasten die menen de waaier van Etixx-Quickstep te moeten imiteren. A: dat kunnen jullie niet. B: jullie rijden op de openbare weg, dus doe normaal. Dat die pakjes te koop zijn, wil niet zeggen dat je ze ook echt moet kopen. Daarbij voeg ik graag een modetip: zwart. Als je net iets te dik bent (en dat ben je al snel in lycra): altijd zwart. Blauw met veel reclame maakt dikker, rood met veel reclame maakt dikker en geel met Lotto-Jumbo op borst en bil maakt helemáál dikker.

Nu moet ik hier wel bij aantekenen dat voor teamtenues de zogenaamde ‘hoe verder weg en kleiner, hoe beter te pruimen’-regel geldt. Koop je een setje van een kleine wielerploeg, bijvoorbeeld van SEG Racing, dan vind ik dat alweer beter te accepteren dan zo’n opzichtig Astana smurfenpak. Vind je een tenue van een vaag ploegje uit Thailand, dan kan dat afhankelijk van het design zelfs een briljant coole keuze zijn.

Dus neem vooral deze column ter hand bij het opschonen van de wielerkledingkast deze winter en vraag je naast de gewone zaken als: is dit nog schoon genoeg en is de stof nog dik genoeg om mijn bilspleet te verbergen ook bij elk item het volgende af: krijgt een prof dit van zijn werkgever? En: kan een prof dit winnen in een grote koers? Is het antwoord op welk van deze vragen dan ook ‘ja’: onmiddellijk wegdoen, dat kledingstuk. Of ergens diep onderin de kast stoppen, als souvenir. Hou je je hieraan, dan beloof ik op mijn beurt dat mijn intens afkeurende blik verandert in een stralende glimlach dit voorjaar.

Verschenen in cycling.be, november 2016
Foto: Roger Vandenbosch

» Pleuni said (30 nov, 2016) :

Jij bent echt GE-WEL-DIG!! Het lezen van je columns is echt te leuk!

» Yuri said (30 nov, 2016) :

Precies zoals het hier staat. Lees dat boek ” draag nooit een gele trui “

» Rinse said (30 nov, 2016) :

En dan is er natuurlijk ook nog de verantwoordelijkheid van de fabrikant en verkoper!

» Krista said (30 nov, 2016) :

Ik ben het met je eens maar er is zo weinig leuke betaalbare fietskleding te koop! Als je een merk/reclameloos setje koopt is het model vaak ver te zoeken..

» Maarten said (30 nov, 2016) :

Altijd leuk om je stukjes te lezen. Zelf ben ik op dit soort dingen ook vrij kritisch. Een gele trui of een kampioenstrui (van mijn eigen land) aantrekken vind ik zelf echt te ver gaan.

Maar aan de andere kant denk ik dat het niet zo is dat iedereen ‘probeert een echte renner te spelen’ door zo’n truitje aan te trekken. Ze (of we) zijn fan van die ploeg en dan koop je spullen van die ploeg om dat te laten zien. Dat is ook bij voetbal zo en bij formule 1. Ik vind het prima als iemand teamkleding koopt en draagt op de fiets, je ziet bijna altijd zo dat het geen prof is.

Zelf heb ik na een vakantie in Noorwegen en na een goed jaar van Hushovd, een prachtig Castelli shirt van Cervelo gekocht, met de noorse vlag erop. Hushovd was het jaar ervoor nationaal kampioen geweest en had zichzelf laten zien. Lang is dat mijn favoriete shirt geweest. Niet omdat ik kampioentje wilde spelen hoor. Gewoon omdat ik fan was van Noorwegen en Hushovd.

Overigens: sindsdien heb ik niet meer gezondigd… Het is bij die ene gebleven.

Wie heeft er last van? Dan neem ik die afkeurende blik wel voor lief. Waarschijnlijk zie ik het helemaal niet, want ben ik veel te druk bezig met genieten van een mooi rondje in mijn favoriete shirtje!

» Frank said (30 nov, 2016) :

Leuke reactie Maarten. Marijn heeft helemaal gelijk maar het is heerlijk om met alle regels relaxed om te gaan. Ik heb ook wel eens een gele trui aangehad, vooral om mijn fietsmaatjes te laten zien dat in toch de snelste ben. Ik zal het nooit meer doen. Ik word graag gegroet door andere fietsers en zeker ook door Marijn!

» Piet said (30 nov, 2016) :

En weer bedankt Marijn. Eerst fiets ik me het schompes naar Parijs vanuit Drenthe om de Tour rijders binnen te zien komen en schaf voor veel geld een gele trui aan aldaar. En een paar weken geleden rij ik een toutocht onder aanvoering van Lotto Jumbo professionals. Moest me weer het het snot voor de ogen rijden als tegen prestatie kregen we een shirt van Lotto Jumbo. Nou ik draag beide truien lekker wel hoor. Wat denk je wel.

» Siebrand said (30 nov, 2016) :

Beetje zuur, Marijn. Ik ben er ook niet voor, maar laat de mensjes toch lekker hun truitjes dragen? Het de verkoop van de verboden waren zorgt ook voor wat extra geld in het wielrennen.

P.S. Je komt nog redelijk weg als wortel.

» Fietsvandekeizer said (30 nov, 2016) :

Leuke blog. Schreef er zelf ook een over. Zo kreeg ik ervan langs toen ik blauwe handschoenen droeg op een rood/grijs tenue. Kan ECHT niet, kreeg ik te horen. Maar je doet alsof iedere zondagochtend fietser een obesitas fietser is. Dat valt toch wel mee? fietsvandekeizer.wordpress.com/2016/02/09/die-blauwe-handschoenen-kunnen-echt-niet/?preview=true

» Paul said (1 dec, 2016) :

Marijn, dit is stukje is me uit het hart gegrepen! 😉

» Martijn said (1 dec, 2016) :

Beetje zuur stukje dit. Zelf wordt ik altijd wat opstandig van alle modepolitie-achtige stukjes. Ook rond het fietsen zie je veel van die regeltjes. Prima als mensen dat voor zichzelf vinden en zich daaraan houden, maar waarom anderen erop beoordelen? Ben je een betere fietser, als je de goeie sokken draagt?

» Pipo said (1 dec, 2016) :

En wat te denken van die mannen die allemaal zonodig in hetzelfde pakje willen fietsen?

» Willem van Ree said (3 dec, 2016) :

Weer een geweldig stukje, maar ik ben toch van mening dat iedereen moet dragen wat die wil.
Laten de ontwerpers inderdaad maar eens met mooie modellen en kleurencombinaties komen.

» Siep said (4 dec, 2016) :

Hoi Marijn, prachtig geschreven en kan je volgen. Alleen heb ik nu een iets te dure fiets gekocht omdat ik mezelf beloond heb na prostaatkanker en mijn passie gelukkig weer volledig kan en ten volle wil beleven. Staat, als ik hem niet gebruik, in de kamer en niet eens naast mijn bed want dan heb ik de ogen dicht. Zo genieten!

» Kees said (2 apr, 2017) :

Vervolgens wel op de foto met een rompertje van de wereldkampioen ( shirtje voor een baby) Dit is dan wel geaccepteerd?


Post a Comment

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

Tags: