Froome? Ik zie liever een mooie winnaar

Het moet me nu toch eens van het hart: de Tour levert mij ernstige persoonlijke dilemma’s op. Ik vind dat je mensen niet op hun uiterlijk mag beoordelen. Maar ik kan niet naar Chris Froome kijken. Hij zit zo lelijk op zijn fiets dat het pijn doet aan mijn ogen.

De hele Tour al probeer ik me er niks van aan te trekken en bewondering te voelen. Want het is toch knap. Heel knap. Hij is sterk. Echt sterk. Maar dan zie ik weer hoe hij met die armpjes de vogeltjesdans doet en zijn kop op en neer schudt als een hoedenplankhondje.

Het heeft goede, wetenschappelijke redenen dat Froome zo fietst. Zeggen ze. Met die prikkende ellebogen en het gebogen hoofd kan hij makkelijker ademen. Daar zit wat in. Probeer maar eens lekker te hijgen terwijl je naar het plafond staart. Want dat is in feite de positie op de fiets: je kijkt continu omhoog. Hijgt niet fijn hè? Je keel wordt een klein beetje dichtgeknepen. Met naar beneden kijken voorkom je dat.

Bijkomend voordeel van dat naar beneden kijken is dat Froome continu zijn wattagemeter in de gaten kan houden en dus zeker weet dat hij precies genoeg kracht op de pedalen zet. Geen procentje te veel, geen procentje te weinig. De wetenschap zegeviert, dat is logisch in een wedstrijd op het allerhoogste niveau waar de details het verschil maken.

Maar het oog wil ook wat. Die armpjes en beentjes. Zo mager dat het…

LEES HIER VERDER (blendle)

Verschenen in Trouw, 17 juli 2015
Foto: wikimedia commons

Sorry, comments for this entry are closed at this time.

Tags: ,