Echte wielrenner

CcXkZBdUsAED3Uc.jpg_largeNu ben je een echte wielrenner!

Hoe veel mensen dat niet tegen me gezegd hebben, toen ik twee jaar geleden in de openingsklassieker Omloop het Nieuwsblad mijn sleutelbeen brak. Hoe veel mensen dat nu wel niet tegen Bas Tietema zeggen, die vorig weekend – op de dag af twee jaar na mij – hetzelfde overkwam. Zelfs deze krant kopte: ‘Tietema is na sleutelbeenbreuk echte wielrenner’.

Alsof je daar blij mee moet zijn. Alsof met zo’n vals optimistische opmerking de kous af is. De breuk genezen en de conditie hersteld.

Natuurlijk, wielrenners zeggen het zelf. Niemand anders dan zij wekken de indruk dat ‘gewone’ mensen dan wel weken mogen sukkelen, maar dat een sleutelbeenbreukje bij hen in een mum van tijd genezen is. Nog geen dag na de operatie zitten ze op de hometrainer en een week later zitten ze weer fluitend op de racefiets.

Zogenaamd dan. Want ook al wordt een sleutelbeen met een plaatje aan elkaar gezet, zodat je heel snel weer vrij risicoloos kunt wielrennen, geheeld is het natuurlijk niet. Dat duurt net als bij ‘gewone’ mensen zes weken. Of vooruit: vijf. Omdat topsporters supergezond zijn en dan gaat genezen sneller.

Dat valse optimisme lijkt zo bezien misschien gek, maar is niet meer dan logisch. Valpartijen zijn aan de orde van de dag, dus als het je overkomt, is er maar één reactie mogelijk: vooruitkijken. Zoals Bas doet. Geen Ster van Zwolle? Dan maar andere doelen.

Maar het lullige is: terwijl jij een terugslag krijgt van de narcose, doen je concurrenten hardheid op in de zwaarste koersen van het seizoen. Probeer dat maar weer eens in te halen. Mij lukte dat destijds pas in juni. Ik hoop dat het Bas beter vergaat.

Dus mocht u hem vandaag tegenkomen bij de Ster, roep dan niet: ‘Hé Bas, eindelijk een echte wielrenner, jongen?’ Maar wees een beetje lief voor hem. Want hij heeft nog even te gaan voor hij weer echt wielrenner is.

Verschenen in De Stentor, 5 maart 2016
Foto: Bas Tietema

Sorry, comments for this entry are closed at this time.

Tags: