De kleine fietschinees

12728979_1102276173178547_4399906876854197161_nMisschien schrijf ik op deze plek iets teveel over de bijzondere vrouwen die ik op de fiets ontmoet, maar ik kan het niet laten. Neem nu die kleine Chinese Gao, die opdook bij een van de fietsreizen voor vrouwen die ik organiseer in het Spaanse Catalonië.

Ze woonde gewoon om de hoek bij de kustplaats van waaruit we de trip hielden. Ze kende de omgeving dus al behoorlijk goed. Maar ze wilde dolgraag meedoen en kwam zelfs logeren in ons hotel, omdat de andere vrouwen dat ook deden. Gezellig, leek haar, tussen gelijkgestemde vrouwen met liefde voor de fiets.

Wij waren op onze beurt behoorlijk nieuwsgierig naar de Chinees die ons gezelschap van Nederlandse, Britse en Canadese dames op het laatste moment kwam versterken. Uit de auto die haar bracht, stapte een heel klein vrouwtje met een grote bril. Uit de kofferbak kwam een al even kleine, maar zeer fraaie racefiets van een van de duurdere merken.

Schuchter gaf Gao ons een handje. Haar Engels was niet fantastisch. Praten deed ze sowieso niet veel. Met plezier fietsen daarentegen des te meer. En met smaak eten ook, bleek ‘s avonds aan tafel. Wij hadden nog niet eens naar ons bord gegeten, of zij had het al snuivend en slurpend verorberd. Intussen lurkte ze met grote slokken een enorm glas bier achterover, om het geheel met Chinese beleefdheid – een fikse boer – af te sluiten. Zo, dat had gesmaakt!

Ze zat prachtig op haar fiets. Als een fragiele hinde klauterde ze elke helling omhoog. Haar gezicht onaangedaan. Geen spoortje van inspanning. Ook verder bleef ze vrij ondoorgrondelijk. Tot ik op de derde dag naast haar fietste, en ze zo plotseling dat ik ervan schrok begon te vertellen over haar leven.

Gao had eens naar een voetbalwedstrijd gekeken op de televisie. Het commentaar was Spaans, met Chinese ondertiteling. Niet het voetbal had haar gegrepen, maar de taal. Prachtig vond ze die. Dus begon ze zichzelf via internet Spaans te leren. En later, toen ze aan de universiteit van Peking studeerde, kwam daar Catalaans bij. Alles wat er te leren viel over Spanje zoog ze op als een spons, met als enige droom: ooit naar dat land vertrekken.

Ze was opgegroeid in een gezin van twee dochters. Vrij bijzonder, voor een land van eenkindpolitiek en voorkeur voor zoons. Haar ouders waren dan ook liberaal, voor Chinese begrippen, en ze woonden in een redelijk vrijgevochten regio van het land. Toch voelde Gao al van kleins af aan dat ze er niet bij hoorde, omdat ze anders was, en dat werd niet geaccepteerd. “I am a tomboy, see”, zei ze, terwijl ze met een handgebaar naar zichzelf wees. Ze was een stoertje, niet vrouwelijk, ze hield van mannendingen.

En ze had relaties met vrouwen. Hoe vrijgevochten haar geboortegrond of haar ouders ook waren, dat ging echt te ver. Pas toen Gao in Peking woonde, had ze het gevoel dat ze een beetje zichzelf kon zijn. Ze begon met wielrennen. De fiets, ook al zo’n mannending, gaf haar vrijheid.

Via de universiteit kwam ze in contact met twee Spanjaarden, die voor een boek dat ze wilden schrijven een reis door het land maakten. Ze hadden een tolk nodig. Gao bleek de perfecte reisgezel. Twee maanden trok ze met de Spanjaarden door haar land, terwijl ze langzaam verliefd werd op een van hen. Nadat de mannen vertrokken waren, liet Gao’s reis naar het westen niet lang op zich wachten.

Inmiddels woonde ze samen met de Spanjaard van haar dromen en had ze net haar diploma aan de universiteit van Barcelona behaald. Feminisme had ze gestudeerd. Ze wist al voor ze uit China vertrok dat anders zijn niet een waardeoordeel hoeft te zijn – over of je goed of slecht bent. Met haar studie had ze het echt een plek kunnen geven.

Wil je ooit nog terug naar je geboorteland, vroeg ik haar. Gao dacht even na. Het allerliefst zou ze profwielrenster worden in het Europese vrouwenpeloton. Maar daar lag haar kracht niet, gaf ze ook meteen toe. Dat kon ik alleen maar beamen: haar stijl was prachtig, maar sterk was ze niet. Uiteindelijk knikte Gao. Ja, ze wilde terug naar China. Om met haar studie als achtergrond vrouwen te laten zien dat anders zijn niet erg is.

Over kracht gesproken. Je ouders, je cultuur en zelfs een heel land het hoofd bieden, is één. Maar daarna teruggaan om vrouwen die zich ook anders voelen te helpen, dat is niet gewoon sterk. Dat is ijzersterk.

Verschenen in cycling.be, april 2016

Sorry, comments for this entry are closed at this time.

Tags: