Dag 7 || Prik

IMG_1170Dan pak je dus zó een plooi, zei de verpleegkundige in het ziekenhuis, terwijl ze met moeite wat vel omhoog wist te trekken van mijn nog steeds aardig vetloze buik, en dan prik je de naald er húp in. Ze prikte en duwde het goedje in de spuit resoluut mijn lichaam in.

Zie je wel, heel makkelijk, voegde ze er nog aan toe. Hoewel, sprak ze zichzelf meteen tegen, niet zo makkelijk als bij de meeste mensen. Want je hebt nogal weinig plooien om in te spuiten. Maar je redt je er wel mee hè? Nou succes. Joe.

En zo zat ik vorige week plotseling opgescheept met een doos vol trombosespuiten. Of ik daar de komende tijd iedere dag even eentje van in mezelf wil jassen, om trombose te voorkomen. Ach, dacht ik, dat doe ik toch eventjes. Voor een prikkie ben ik niet bang. Fluitje van een cent.

Maar toen ik de volgende avond thuis met de spuit in de aanslag zat, kon ik het niet. Het idee alleen al gaf me de bibbers. Ik bedoel: jezelf injecteren. Hallo. Dat is niet normaal! Diep ademhalen hielp niet. Ogen dichtdoen hielp niet. Zo gauw ik met de naald mijn huidplooitje naderde, blokkeerde er iets in mijn hoofd en daarmee in mijn hand. Ik kreeg het commando ‘prik – spuit’ gewoonweg niet uitgevoerd.

Gierend van de lach zat Frank mijn gestumper te aanschouwen. Intussen werd ik steeds paniekeriger omdat ik zoiets simpels niet voor elkaar kreeg. Hoe doen al die diabetespatiënten dat, vroeg ik me vertwijfeld af, terwijl het spuitje bijna uit mijn hand gleed van het angstzweet.

Het is gewoon onmenselijk zoiets van iemand te vragen! Tegennatuurlijk! Ik werd steeds kwader terwijl ik al deze dingen dacht. Dit wil ik niet! Ik wil mezelf niet prikken. Ik wil het gewoon niet! Kom, zei Frank, dan doe ik het. In je bil. Ik keek hem aan. Hij lachte een smerig lachje. Ja daaag, zei ik. Maar omdat ik inmiddels al een half uur met de spuit in de hand zat en er nog steeds niks gebeurd was wat in de verste verte op prikken leek, overhandigde ik het ding aan Frank. Met sadistisch genoegen plantte hij het naaldje met een zwaai in mijn bil.

Mijn lafheid kent geen grenzen, want ik heb het nog steeds niet voor elkaar gekregen in mezelf te spuiten. Iets in me blokkeert volledig. Ik had ooit de illusie dat ik stoer ben. Maar niets blijkt minder waar. De vuile grijns van Frank op het moment dat hij de zoveelste spuit in mijn bips jast, is dus niet meer dan mijn verdiende loon.

 

Sorry, comments for this entry are closed at this time.

Tags: