Dag 7 || Prik

IMG_1170Dan pak je dus zó een plooi, zei de verpleegkundige in het ziekenhuis, terwijl ze met moeite wat vel omhoog wist te trekken van mijn nog steeds aardig vetloze buik, en dan prik je de naald er húp in. Ze prikte en duwde het goedje in de spuit resoluut mijn lichaam in.

Zie je wel, heel makkelijk, voegde ze er nog aan toe. Hoewel, sprak ze zichzelf meteen tegen, niet zo makkelijk als bij de meeste mensen. Want je hebt nogal weinig plooien om in te spuiten. Maar je redt je er wel mee hè? Nou succes. Joe.

En zo zat ik vorige week plotseling opgescheept met een doos vol trombosespuiten. Of ik daar de komende tijd iedere dag even eentje van in mezelf wil jassen, om trombose te voorkomen. Ach, dacht ik, dat doe ik toch eventjes. Voor een prikkie ben ik niet bang. Fluitje van een cent.

Maar toen ik de volgende avond thuis met de spuit in de aanslag zat, kon ik het niet. Het idee alleen al gaf me de bibbers. Ik bedoel: jezelf injecteren. Hallo. Dat is niet normaal! Diep ademhalen hielp niet. Ogen dichtdoen hielp niet. Zo gauw ik met de naald mijn huidplooitje naderde, blokkeerde er iets in mijn hoofd en daarmee in mijn hand. Ik kreeg het commando ‘prik – spuit’ gewoonweg niet uitgevoerd.

Gierend van de lach zat Frank mijn gestumper te aanschouwen. Intussen werd ik steeds paniekeriger omdat ik zoiets simpels niet voor elkaar kreeg. Hoe doen al die diabetespatiënten dat, vroeg ik me vertwijfeld af, terwijl het spuitje bijna uit mijn hand gleed van het angstzweet.

Het is gewoon onmenselijk zoiets van iemand te vragen! Tegennatuurlijk! Ik werd steeds kwader terwijl ik al deze dingen dacht. Dit wil ik niet! Ik wil mezelf niet prikken. Ik wil het gewoon niet! Kom, zei Frank, dan doe ik het. In je bil. Ik keek hem aan. Hij lachte een smerig lachje. Ja daaag, zei ik. Maar omdat ik inmiddels al een half uur met de spuit in de hand zat en er nog steeds niks gebeurd was wat in de verste verte op prikken leek, overhandigde ik het ding aan Frank. Met sadistisch genoegen plantte hij het naaldje met een zwaai in mijn bil.

Mijn lafheid kent geen grenzen, want ik heb het nog steeds niet voor elkaar gekregen in mezelf te spuiten. Iets in me blokkeert volledig. Ik had ooit de illusie dat ik stoer ben. Maar niets blijkt minder waar. De vuile grijns van Frank op het moment dat hij de zoveelste spuit in mijn bips jast, is dus niet meer dan mijn verdiende loon.

 

» Sytske said (28 Oct, 2015) :

Ha, de trombosespuiten! Ik kreeg ze (destijds, 12 en 11 jaar geleden) in mijn bovenbeen. Om te voorkomen dat je er enorme blauwe plekken van kreeg (dat eerste jaar zag mijn bovenbeen er uit als jouw bil nu) moest je wiebelen met je tenen, dan ontspan je de spieren schijnt het, en heb je geen of in elk geval minder kans op blauwe plekken. Hoe dat met prikken in je bil moet weet ik niet, zou het niet lekker vinden, denk ik….

» Sytske said (28 Oct, 2015) :

Overigens: voorspoedig verder herstel gewenst, ik hoop dat het verder soepel gaat.

» Jan Veenstra said (28 Oct, 2015) :

Kan me er veel bij voorstellen Marijn. Maar Frank blijkt de redder in de nood. ‘t Belangrijkste is dat je ze nu toch krijgt. Beetje boos zijn op jezelf gaat vanzelf over…Sterkte en beterschap verder!

» Gramps said (29 Oct, 2015) :

Snap het wel. Ik kijk ook altijd weg bij het prikken.
En Frank, die snap ik ook wel. Beetje plagen mag toch wel?;-)

» Char said (3 Nov, 2015) :

Hey Marijn,

Back on the bike. Wel indoor maar ik begrijp het gevoel! en dat je dan super blij bent en nog even met “de rem er op” verder moet revalideren. Dit geeft je een boost en als die pijn er dus niet meer is wat blijft er dan weer een hoop energie over om vooruit te gaan. Suc6!!! (
(hier inmiddels na 2mndn op “homealonetrainer” heerlijk al weer 3 x ! buiten …Yeah :))

» Koert said (4 Nov, 2015) :

Tip: jaren geleden mocht het ook bij mezelf doen. Sinds ik 1x oefende op een sinaasappel vond ik het niet meer eng: voelt een beetje hetzelfde: even er doorheen en dat is het


Post a Comment

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

Tags: