Dag 37 || Topsportmentaliteit

IMG_1603Ik ben een proefkonijn voor mijn fysiotherapeut. Ze heeft al veel mensen met een nieuwe heup geholpen, maar nooit eerder begeleidde ze een topsporter die zo – hup – vers vanuit haar carrière een heupprothese kreeg. Alle protocollen en boekjes met regels kunnen de prullenbak in, want ik revalideer als een speer. Blijkt.

We zitten nu op vijf en een halve week na de operatie. Voor uw beeld: op dit moment zou ik volgens de boekjes nog een paar dagen met twee krukken moeten lopen en dan vanaf volgende week met één. Maar ik loop al weken zonder. Traplopen, fietsen, autorijden, krachttrainen: ik doe het allemaal weer, terwijl ik het nog lang niet hoor te kunnen.

Gelukkig begrijpt ze me goed. Ze is zelf ook topsporter geweest. Ze kijkt per sessie wat ik alweer kan en daar bouwen we op verder. Ik ga met sprongen vooruit en kan elke afspraak alweer heel veel meer dan de afspraak ervoor. Op dit moment begin ik me zelfs weer bijna sporter te voelen, nu ik spierpijn heb van het planken en opdrukken. De apparaten in de sportschool voor de benen ga ik allemaal af. Ik doe de oefeningen zelfs al met één been. Mag officieel pas vanaf week tien.

Ik squat en balanceer op één been op een bosubal en doe wel tien verschillende oefeningen voor mijn bilspieren. Als een oefening niet goed gaat, ga ik net zo lang door tot het wel lukt. Topsportmentaliteit, knikt mijn fysio dan goedkeurend. Elke dag ben ik wel een uur met alle oefeningen bezig, plus nog een uur met lopen. Of fietsen. Minimaal.

Hoe snel mijn revalidatie ook gaat, het gaat natuurlijk nooit snel genoeg. Toen ik nog niet fietsen mocht, zeurde ik eindeloos wanneer dat wel weer mocht. Dan lachte mijn fysio: topsporters zijn ook zo ongeduldig! Inmiddels fiets ik alweer twee weken.

En nu zeur ik wanneer mijn racefiets eindelijk van stal mag. Officieel nog zeker vijf weken niet, want diep zitten is iets wat ik dan pas weer voorzichtig hoor te gaan doen. Maar ik krijg zadelpijn van die stadsfiets, ik wil zo graag op mijn dunne bandjes en dat diep zitten gaat alweer prima. Dus ik zeur. Het werkt, want we gaan volgende week mijn racefiets proberen. Met beleid hoor – mijn fysio zou er niet aan beginnen als het echt niet kon.

En het mooiste is dat wat ik doe dus geen zeuren heet, maar topsportmentaliteit.

» jaap said (28 Nov, 2015) :

Gekke Marijn, Sterk Drents geslacht zeker! Nou mooi dan. Je bent toch niet te dresseren. GO-GO. Je hoeft niet meer te trainen voor het vrouwenpeleton hoor.
Wel stoppen bij de spoorwegovergang, ging goed fout in Wijhe.
Train ze, fijn weekend met Frank. Grt.Jaap.


Post a Comment

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

Tags: