Dag 3 || De supermarktbiotoop

IMG_1098Vandaag besloot ik naar de supermarkt te gaan. Ik had zo’n zin in die lekkere zoute bouillon die ze me in het ziekenhuis steeds gaven – omdat dat het enige was wat erin bleef, maar dat terzijde. Naar de supermarkt en terug: had ik mijn loopje ook meteen gehad.

Geen zorgen, het is geen lang loopje. Ik woon bovenop de Jumbo, dus het is enkel de deur uit, om het gebouw heen, de supermarkt in en terug. Mijn krukken en ik hebben nog niet erg de vaart in, dus ondanks de geringe afstand was er wel degelijk sprake van het halen van een frisse neus. Heerlijk.

Het supermarktbezoek bleek uit antropologische oogpunt waanzinnig interessant.

Men keek naar me. Net iets te lang. Naar mijn bil? Ik werd me in ieder geval heel bewust van mijn gekruk. Toen ik bij het soepschap een doosje liet vallen, doken drie mensen zo’n beetje gelijktijdig op hun knieën om het voor me op te rapen. Zoveel mededogen met de strompelende medemens op die paar vierkante meter Jumbo; het was ontroerend.

Minder ontroerend was het kassamoment. Ik kwam aangekrukt met mijn twee doosjes soep en koos voor de kortste rij. Daar stond een vrouw met een volle kar boodschappen, ze had nog niks uitgeladen. Met een snelle blik nam ze mij, mijn krukken en mijn twee soepjes op en begon toen als een razende al haar spullen op de band te laden.

Goh, stond ik te mijmeren terwijl ik wachtte. Dat ik dit mag meemaken: het hele spectrum ‘mens’, op zo’n klein oppervlak, in zo’n kort tijdsbestek – dat is toch een buitengewoon boeiend en niet veel voorkomend beeld heden ten dage.

Sorry, comments for this entry are closed at this time.

Tags: