Dag 28 || Brand

IMG_1528Als de wereld in brand staat, voelt het vrij opgepast om over particulier gepruts in de marge – zoals een nieuwe heup – te schrijven. Toch drongen zich de afgelopen dagen los van algemene gevoelens van afschuw en verslagenheid allerlei particuliere gedachten aan me op. Zoals: zou ik weg kunnen rennen, mocht dat nodig zijn? Voor mijn operatie was dat zeker niet gelukt. Nu… vermoedelijk wel.

Het voelt belachelijk dat je iets vreselijks en groots als de gebeurtenissen in Parijs meteen op jezelf betrekt, maar het gebeurt onwillekeurig toch. Het is zelfs logisch. Als je Parijs meerdere malen bezocht hebt kun je je voorstellen dat je daar zelf was geweest, vrijdag. Omdat het te erg is om die gedachten uit te denken, denk ik liever aan Parijs zoals ik het ken.

Deze gedachten troostten mij toen ik dit weekend voor het eerst weer op de fiets zat. Het weer mogen fietsen had op geen beter moment kunnen komen; het fietsen zelf troostte mij. Ik ben nu nog veroordeeld tot een gewone fiets, maar fietsen is fietsen. Slechts 3,5 week na de operatie alweer rond peddelen schijnt ongelooflijk snel en knap te zijn, maar ik heb enkel mezelf als vergelijkingsmateriaal – dus het zal wel, ik weet niet beter.

Ik was er in ieder geval hard aan toe. Gezien de brand in de wereld klinkt het lijden aan een fikkie in je lijf nogal banaal, maar vorige week was ik even helemaal klaar met mezelf. Gewend aan veel bewegen als ik ben kriebelde en jeukte het overal, het leek net of er beestjes onder mijn huid krioelden. Wandelen was niet voldoende meer en niet leuk: het regende steeds. Ik voelde me opgesloten in mijn eigen huis. Gefrustreerd omdat ik mijn energie niet kwijt kon en omdat een revalidatie, hoe snel ‘ie ook verloopt, nooit snel genoeg gaat.

Frank maakte uiteindelijk een eind aan mijn gemopper en gescheld en nam me mee naar buiten. Kom. We gaan leuke dingen doen. We gingen uit lunchen, naar een draak van een romantische komedie, we kochten een berg nieuwe kleren – en daarna voelde ik me een stuk beter. Qua chagrijnverdrijving is niets vrouwelijks mij vreemd.

Vrijdagochtend maakte mijn fysio helemaal een eind aan de ellende. Op mijn vraag wanneer ik éindelijk weer mocht fietsen, noemde hij de datum van vandaag. Woensdag 18 november. Want dan kon hij me tijdens onze afspraak helpen en toekijken hoe ik op- en afstapte. Maar na even nadenken en met een blik op het zonnetje buiten, zei hij: op- en afstappen kun je zelf ook wel hè? Jaaaaaa, knikte ik. Nou, ga dan vanmiddag maar fietsen.

IMG_1473FullSizeRender(16)

Daar ging ik. Man. O man. Zalig.

En toen was het vrijdagavond en werden fietsen en mijn heup even het alleronbelangrijkste op de wereld. Inmiddels zijn we een paar dagen verder. En nu denk ik: ja. Laten we fietsen. De machteloosheid uit ons lijf laten waaien. Ik geniet van het buiten zijn, van mijn herstel en van alle kleine dingetjes die een voor een weer lukken. Omdat ik aan de rest toch niks veranderen kan.

» jaap said (18 Nov, 2015) :

Hoi Marijn, Geweldig nieuws zeg, fijn dat je nu alweer gefietst hebt! Leuke foto.
Gefeliciteerd met je KNWU job, past bij jou.
Jammer dat er weinig fiets-weer is, natte sneeuw in aantocht.
In Spanje is het nog zonnig, plm.20 plus.
Succes met alles, grt.Jaap.

» Gramps said (19 Nov, 2015) :

Hieperde hiep!
xx


Post a Comment

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

Tags: