Dag 2 || Heup doet leven

Ik dacht dus dat het allemaal een fluitje van een cent zou zijn. Maar serieus: ik was twee dagen lang zo van de kaart dat ik niet in mijn revalidatiedagboek kon schrijven. Twee hele dagen! Schandalig! Gelukkig kon ik wel foto’s maken.

FullSizeRender(11)Kijk, zo zat ik erbij de avond voor de operatie, zonder make-up en alles, helemaal voorbereid op de dingen die komen gingen. Met een inslaper – ik hoefde er niet eens om te vragen – kreeg de verpleging het zelfs voor elkaar me onder zeil te laten gaan.

IMG_1030Dat ik jullie ooit nog een foto van mijn bil zou laten zien hè? Nee, dat had ik ook niet gedacht. Maar omdat zo velen van jullie zo makkelijk de frase “pics or it did’t happen” in de mond nemen, is dit jullie straf. Dit is dus mijn rechterbil. Voor de operatie. Geen zorgen: de na-foto komt niet. Tenminste, voorlopig niet. Denk ik. Maar met mij weet je het nooit hè. Ik hou wel van een beetje real life horror, want veel mooiers kan ik niet maken van mijn huidige bilsituatie. Waarover later meer.

Het is ongelooflijk, maar voor kwart over zeven ‘s ochtends had ik alweer acht keer gehoord dat ik ‘och erm zo jong’ ben voor deze ingreep. Jullie weten wat ik beloofd had te doen zo gauw ik weer iemand trof die dat riep. Maar ik besloot dat het toch verstandiger was vrienden te blijven met de mensen van de anesthesie. Je weet tenslotte nooit met zo’n ruggenprik. Het ding zat er net in, ze waren me liefdevol op mijn zij aan het leggen en vastmaken voor de operatie en ik lag maar te roepen: hij werkt nog niet hoor! Hij werkt nog niet! Kijk, mijn tenen bewegen! Hij werkt nog niet! Alsof ze in me zouden snijden voordat ik helemaal verdoofd was.

Enfin. Tijdens de operatie werd ik nog even wakker. Dat meldde ik natuurlijk ook meteen: hallo, ik ben wakker! Ik was niet zo wakker dat ik precies begreep wat ze me antwoordden, maar de anesthesist bromde iets van dat ik een beetje agressief was geworden (wut?) en dat ik nu wat anders kreeg. En ik sliep weer.

IMG_1052Het echte wakker worden na de operatie ging als een malle. Nog geen uur later lag ik weer op zaal – een heus record, als ik de verpleging mocht geloven. Ik had de overbuurvrouw, die gelijktijdig dezelfde operatie onderging, met úren verslagen. Twee vingers in de neus, olé olé. En ik had me een honger. Een beschuit en drie boterhammen, die gingen er wel in. IMG_1085De andere overbuurvrouw, die aan haar knie geholpen was, keek met grote ogen toe.

Het gevoel in mijn tenen en knieën was al lang terug. Ik kon mijn bovenbeenspieren alweer aanspannen. En toen begon de ellende. Pijn. Niet normaal. Ik had een morfinelolly gekregen, maar die hielp voor geen meter. Het werd steeds erger. Ben ik nu een watje, dacht ik, want de verpleging was best verbaasd over mijn pijn. Maar ik trok het echt niet. Na nog een morfinetablet die ook niet hielp werd ik teruggebracht naar de verkoeverkamer, voor een morfineinfuus.

IMG_1090Sommige mensen gaan hard op morfine, nou, ik ga kéihard. Binnen no time zweefde ik ergens halverwege het plafond en kon ik niemand meer recht aankijken. Tranen met tuiten toen de chirurg langskwam, och here een bekend gezicht, boooooeee! Vanwege de buitenproportionele spiermassa in mijn rechterbil (vergeleken met een 70-jarige) was het nogal een trekkerij geworden. En was ik nogal beurs. Ja, dat deed pijn.

FullSizeRender(13)Ik kreeg een morfinepomp die ik zelf mocht bedienen. Mijn beste vriend. Voor eventjes. Want ik werd me toch beroerd van die troep. Zelfs een glaasje water bleef er niet in. Toen de beschuit er de volgende ochtend ook meteen weer uit kwam, dacht ik: dit moeten we ook niet hebben. Dadelijk ben ik zo dizzy dat ik niet mag oefenen met lopen – en dat hadden ze me beloofd. Cold turkey was ik voor het begin van de middag van de morfine af. En mocht ik even overeind. Met een looprekje. Hoppa.

Weer terug op bed schrok ik me een hoedje van deze foto: die bil! Jezusmina. Wat een dikke zwelbil. Dat was me nog niet opgevallen. Geen wonder dat de boel zo’n pijn deed. Intussen waren mijn JLo-bil en ik stiekem nog best slaperig. De rest van de middag dutten we wat, oefenden we nog een keer met de fysio – op krukken! – en toen mijn ouders en Frank op visite kwamen kotsten we in hun bijzijn de boel er nog gezellig een keer onder.

Lang verhaal kort: na een slapeloze nacht waarin ik alleen maar uit bed wilde (en ook deed, zo’n zes keer, om te plassen) voelde ik me vanochtend een herboren hoentje. Met honger. En zin in nog meer lopen. Kwam dat even goed uit, want vandaag mocht ik traplopen met krukken en als dat lukte naar huis.

En nu zijn mijn JLo-bil en ik thuis. We zijn beurs en stijf, bewegen als een hark, maar voelen ons verder prima. So don’t mess with me & my bum, bitches.

Sorry, comments for this entry are closed at this time.

Tags: