Dag 18 || Sokken aan

IMG_1347Schatje, red je het wel zonder mij? Frank is een nacht weg. Naar een feest. En alsof mijn wielercarrière nog gewoon voortduurt, blijf ik thuis.

Daar baal ik best van. Denk je eindelijk alles te doen wat je jaren niet ‘mocht’, kan het alsnog niet. Gelukkig is dat van tijdelijke aard. En ja, ik red me prima als Frank een nacht weg is. Want ik kan inmiddels al weer heel wat dagen alles zelf.

Alles? Niet helemaal. Dus ik antwoord: tuurlijk, schatje. Ik hou gewoon mijn sokken aan.

Dat is namelijk het enige dat ik nog niet kan. Mijn sokken aantrekken. Ik had sopoptrekkers of weet ik hoe die dingen heten bij de Thuiszorg kunnen huren, maar ik was lui en daarna laks en zo kwam het er niet van.

Het zit namelijk zo: als je een nieuwe heup krijgt, trekt de chirurg alle spieren en pezen en kapsels in dat hele gebied met grof geweld aan de kant. De boel wordt flink opgerekt. Na de operatie is dat dus slap. En dan kan je heup uit de kom schieten, als je bukt bijvoorbeeld, op een andere manier dan op je rug in bed ligt of zit met een hoek van negentig graden of kleiner tussen benen en romp.

Je heup uit de kom, dat wil je niet. Nee. Officieel duurt het zes weken voor alles weer helemaal strak om de heup zit. Bij mij gaat het wat sneller, dus onder begeleiding van de fysio speel ik al met die negentig graden-hoek. Maar ik hou me wel netjes aan het op je rug in bed liggen.

Serieus. Wat een ellende. Ik dacht dat ik een rugslaper was, maar niets blijkt minder waar. Na een uur of vier à vijf word ik wakker en doet mijn rug zoveel pijn dat ik niet meer kan slapen, hoe moe ik ook ben. Dan ga ik even op mijn buik liggen, dat door de verandering in spanning nog veel meer pijn in mijn rug doet – maar waardoor ik vaak nog wel een uur of twee op mijn rug liggen kan.

Maar dan is het echt afgelopen en moet ik opstaan. Bewegen. Ze zeiden dat op je rug slapen vanzelf went. Flauwekul. De pijn lijkt elke nacht erger te worden. De enige reden dat ik niet met wallen tot op mijn knieën rondloop, is dat ik overdag nog wel eens een tukje kan doen.

In het begin ging Frank met me mee, heel vroeg in de ochtend, een rondje door de wijk. Maar ik vond het zo zielig dat zijn nachtrust er ook onder lijden moest dat ik al snel in m’n uppie op pad ging. Dan maakte ik hem alleen wakker om mijn sokken aan te trekken.

Omdat je lief slapende mannen het liefst wilt laten slapen heb ik ook wel zonder sokken gewandeld – maar dat was eenmalig. Mijn voeten zitten nog steeds onder de blaren. Gelukkig gaat Frank zelfs in het holst van de nacht zonder mopperen voor me op zijn knieën.

Mijn ochtendwandeling zit er dus al weer lang en breed op – omdat ik gisteravond zo nozel was mijn sokken aan te houden. Nu ik erover nadenk: dat kan ik natuurlijk elke nacht doen. Hoef ik Frank ook niet meer wakker te maken. Want dat op z’n knieën gaan, dat heeft hij nu wel genoeg geoefend.

» Geeske Houkes said (8 Nov, 2015) :

Je bent dus toch nog een beetje hulpbehoevend.
Elke dag kom je dichter bij je zelfredzaamheid. Fijn dat het zo goed gaat.

» Gramps said (9 Nov, 2015) :

Want dat op z’n knieën gaan, dat heeft hij nu wel genoeg geoefend.

Frank, volgens mij is dit een hint 😉

» Jaap said (10 Nov, 2015) :

Nou dat wordt dan binnenkort Frank met DE vraag, Marijn wil je met me……….!
Laat het ons weten! Succes met alles.
Grt.Jaap.


Post a Comment

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

Tags: