Asociale wielrenners

14310381_770427013060791_5586118123406646740_oWielrenners. Zij zijn het meest asociale volk dat op de wereld rondloopt. Of fietst, eigenlijk. In Nederland is het na een schijnbaar opzettelijke aanrijding van een clubje toerfietsers door een busje weer hot topic. Wielrenners, niet één uitgezonderd, doen alsof de weg van hen is. Rijden in veel te grote groepen veel te breeduit. Schelden en snijden schoolkinderen af. Brengen bejaarden ten val. Brullen als ze er langs willen, hebben geen geduld, nemen voorrang, kortom: lappen alles wat met fatsoen te maken heeft aan hun laars.

Stomverbaasd was ik toen ik allemaal van dit soort reacties las op het nieuwsbericht over de opzettelijke aanrijding. Naïef misschien, maar ik had op z’n minst een beetje medeleven verwacht. Medeleven met de mannen die tegen de grond smakten, en afkeer van de wanstaltige actie van de chauffeur van het busje. Maar ik vergiste me. Of beter: ik had de haat van mensen zonder racefiets tegen mensen met racefiets nog lang niet zwaar genoeg ingeschat.

Natuurlijk, die haat is mij niet onbekend. Ik heb er bijna dagelijks mee te maken. Onlangs nog: voor vrouwenfietsplatform Strongher begeleidde ik een groep van zo’n twintig vrouwen die mee deden aan een toertocht. We moesten de provinciale weg oversteken, en om dat zo veilig mogelijk te laten verlopen stapte ik het asfalt op om eventuele auto’s met een handgebaar te verzoeken even te stoppen. De eerste auto die op me af kwam, was een blauwe Audi. Ik zwaaide, maar de bestuurder minderde geen vaart. Achter me waren vrouwen aan het oversteken, ik keek snel van hen naar de naderende auto, die inmiddels het groot licht had aangedaan. Net op tijd sprong ik opzij, ik kon mijn fiets nog wegtrekken – en daar raasde de Audi voorbij.

De volgende auto naderde inmiddels. Een beetje perplex deed ik weer een stap naar voren, de straat op, en zwaaide. De automobilist duwde hard op zijn toeter, gaf extra gas, stak zijn middelvinger op en opnieuw moest ik springen om niet aangereden te worden. Bedremmeld stond ik in de berm. Natuurlijk, wij hadden geen voorrang op de provinciale weg. Maar als je er netjes om vraagt, op een rustige zondagochtend, ten behoeve van de veiligheid van twintig vrouwen… Waar komt dan toch die aan waanzin grenzende agressie vandaan?

Van dezelfde plek als de agressie van de bestuurder van het busje, vermoedelijk. Die ging nog een stap verder en reed de fietsers doodleuk écht aan. Alsof het dingen waren, in plaats van mensen, daar op die weg.

Kijk, ik begrijp de afkeer van fietsers met een krom stuur best. Er rijden nogal wat asociale groepen rond, die zich inderdaad schuldig maken aan het hierboven beschreven gedrag. Ik erger me daar ook wild aan. Ik bedoel: wil je koersen, ga dan koersen. Doe je dat niet, gedraag je dan. Het imago van fietsers stemt mij inmiddels zo verdrietig, dat ik zelf een rondrijdend charmeoffensief ben geworden. Ik groet iedereen zo vriendelijk mogelijk, sur-place net zo lang achter bejaarden/moeders met kinderen/scholieren met mobiele telefoons als nodig is en bedank bij voorzichtig passeren altijd omstandig.

Ik ben ervan overtuigd dat ik niet de enige ben die het zo doet. Dat de meeste wielrenners netjes zijn. En dat het maar een klein groepje is dat ons zo’n slechte naam geeft. Ik weet zeker dat er minstens zoveel asociale automobilisten rondrijden – zie de twee auto’s die ik op de bewuste zondagochtend tegenkwam. Stiekem hoop ik dat zo’n man een paar honderd meter verderop denkt: “Deed ik dat nou echt, net?” – en zich dan schaamt. Net zoals ik stiekem hoop dat de groepjes asociale fietsers als ze eenmaal uitgeraasd zijn ook denken: potver, dat deden we echt niet netjes. Moet dat eigenlijk wel, zo?

Maar ik vraag het me af. Want er verandert niets, sterker: de agressie neemt alleen maar toe. Hoe is dat tij toch te keren? Uiteindelijk hebben we allemaal hetzelfde doel: ons vermaken op de weg. Dat Nederland en België te vol zijn en de wegen te druk vind ik een slecht argument. We wíllen gewoon niet meer delen. Terwijl, probeer het eens. Vergeet je gemiddelde snelheid. Rem als je iemand achterop komt, lach en groet. Wedden dat er een lach en een groet terugkomen? En let maar eens op met wat voor lekker gevoel je verder fietst. Veel lekkerder dan wanneer je je hebt geërgerd aan moeten remmen, omdat die *** slome niet aan de kant wilde.

Ik denk echt dat het werkt. Langzaam, misschien. Als een stroperige olievlek. Maar het werkt: niet wijzen met het vingertje, naar die andere weggebruikers. Nee, hand in eigen boezem. Verbeter het weggebruik, begin bij jezelf.

Verschenen in cycling.be, oktober 2016

» Marion said (24 okt, 2016) :

Het is net zoals elkaar groeten, een hele gewone actie als je in Frankrijk op de fiets zit, we gunnen elkaar niets meer. In Nederland is de gunfactor gewoon, beneden alle peil. Dat is verdomde jammer en idd zoals je zegt, dit willen we toch niet, hiervoor leen je je toch niet. Dus gewoon blijven groeten en je blijven gedragen in het verkeer.

» Denise said (24 okt, 2016) :

Het verschil rond Amsterdam en andere (kleinere) steden is echt enorm. Tijdens mijn rondje A’dam/ IJmuiden/Bloemendaal/ Zandvoort/ Noordwijk/ Haarlem/ A’dam groet vrijwel niemand elkaar. “Normale” fietsers niet, snap ik overigens, maar wielrenners onderling ook niet. Zelf een korte “hey” kan er niet vanaf.
Maar ging laatst fietsen in Groningen en Overijssel en was zo verbaasd dat juist iedereen elkaar daar groet, naar mijn idee dan. Ik werd daar zo vrolijk van, en gaf een nog fijner gevoel dan wat het fietsen alleen al bracht.

Heel typisch.

Maar ik groet stug door!

» Wim -de roetsende said (24 okt, 2016) :

De netste en oplettendste fietsers die ik tegenkom zijn eigenlijk altijd groepen wielrenners.

Zelf rijd ik op een Roeifiets (= een ligfiets die wordt aangedreven d.m.v. een roeibeweging) en ik merk dat groepen wielrenners goede afspraken met elkaar maken, want met een simpele handbeweging maken ze aan elkaar duidelijk dat er een tegenligger is en dan gaat de hele groep razendsnel aan de kant. Ik hoef eigenlijk nooit te remmen als ik wielrenners tegenkom. Dat is bij de iets oudere medemens op de E-bike vaak een heel ander verhaal. Je kunt bellen wat je wilt, maar aan de kant gaan ho maar. Vaak reageren ze wel heel boos op mij, omdat ik zo verschrikkelijk hard fiets. Ik rijd meestal tussen de 25 en de 35km/u, dat valt dus ook nog wel mee. Eigenlijk reageer ik altijd heel rustig, ik rem af en passeer mensen in een rustig tempo. Ik groet ze vriendelijk en zelfs als ze gaan schelden wens ik ze een fijne dag. Dit is mijn manier om te zorgen voor een iets betere wereld.

Van wielrenners wordt trouwens ook vaak gezegd dat ze zo schreeuwen. Mijn ervaring is dat ze meestal tegen elkaar schreeuwen om elkaar te waarschuwen. Misschien zouden ze hier iets anders voor kunnen afspreken, maar mij stoort het niet.

Dat automobilisten op fietsers inrijden is gewoonweg verschrikkelijk en ook nog eens heel erg strafbaar. Wat mij betreft wordt dit gelijk gesteld aan moord met voorbedachte rade. Als je met een voertuig van ruim 1000kg mensen gaat aanvallen, dan hoor je echt niet op de openbare weg thuis.

» Hans Ratgers said (24 okt, 2016) :

Een gevolg van het steeds individuele wordende maatschappij. Ikke ikke en de rest kan ……….
Men vind allemaal dat ze respect verdienen ,maar om respect te krijgen hoor je ook respect te geven.
Je hebt recht op het gebruik van de weg , net als zoveel anderen. Maar daarbij heb je rekening te houden met de andere weg gebruikers.
Soms erg lastig en erg vervelend , vuilniswagens , bezorgers , fietsers , automobilisten etc etc….
Met een beetje vriendelijheid en respect naar elkaar toe zou het al een heel stuk mooier worden .

» Lex Reurings said (24 okt, 2016) :

Onder alle verkeersdeelnemers heb je asocialen. Geen idee hoe dit op te lossen. Verbeter de wereld, begin bij jezelf, toch?

Ik zou als automobilist overigens zeker stoppen als een groep wielrensters zou aangeven te willen oversteken; leuk om naar te kijken, toch? Word je juist vrolijk van i.p.v. chagrijnig. En als het mannen zijn houd ik ook wel in… ik heb niet (meer) zo’n haast.

Het is goed om zowel automobilist als wielrenner / toerfietser te zijn; dat levert je meer inzicht op in verkeerssituaties en begrip voor elkaar. Ik rijd in de auto heel defensief als ik fietsers passeer of tegenkom want ik realiseer me terdege hoe kwetsbaar ze zijn.

Als wielrenner / toerfietser probeer ik me netjes te gedragen, tijdig te bellen, rustig te passeren en te groeten of te bedanken. Lukt me ook niet altijd maar ik ben me er wel van bewust als ik een keer in de fout ga.

En ouderen – al dan niet op ebikes – zijn vaak slechthorend, dus ze horen je belletje niet altijd meteen. Ze schrikken daarom ook eerder. Effe rekening mee houden; vroeg of laat behoor jij ook tot die groep…

Ik heb groene ventieldopjes om aan te geven dat ik vriendelijk fiets. Zie ikfietsvriendelijk.nl. Misschien ook doen?

» Stefan said (24 okt, 2016) :

Mooi verhaal om op aan te haken. Heb zelf jaren gefietst, maar ergerde me ook aan de asociale onder de fietsers. Onlangs reed ik mijn dorp uit en zag dat er een groep racefietsers van links aankwam. We naderden tegelijk het kruispunt. Maar tot mijn verbazing gooiden ze hun zo voor mijn auto neer. Ik moest hard remmen. Tot mijn ergernis kreeg ik nog een paar boze blikken. Heb ze ingehaald en was zo woest dat ik een paar de berm in heb laten fietsen. Tja mag ook niet, maar wat een klote gedrag. Dat geschreuw en asociale gedrag moet maar eens afgelopen zijn. Heb het zelf ook nooit nodig gevonden en vind dat de regels er in Nederland niet voor niks zijn.

» Stuul said (24 okt, 2016) :

Er is al veel gezegd en alles klopt maar ik ga het meest met Hans mee 🙁 Het is de Ikke ikke ikke en de rest kan s…..n mentaliteit maar in de hele maatschappij. Het is zelfs al begonnen in de hippie tijd hoorde ik laatst iemand roepen want die hadden ook schijt aan alles en dat is alleen maar erger geworden. Het is gewoon normaal tegenwoordig om overal tegen in te gaan als je iets niet aanstaat en vooral niet in jouw voordeel is. En ik ben bang dat lex gelijk heeft met verbeter de wereld begin bij jezelf alleen denk ik dat die Ikke ikke ikke alleen hun eigen wereldje willen verbeteren ! Oh ja en ik groet fietsers en ik pas me aan waar nodig en blijf het proberen Lex 😉

» Jasper de Jongh said (24 okt, 2016) :

Heel herkenbaar Marijn,
Er is maar één pad naar verbetering en dat is de inktvlek werking vanuit de enkele man/vrouw. Net als Lex Reirings fiets ik al jaren vriendelijk (ikfietsvriendelijk.nl). Niet alleen met groende ventieldopjes, waarbij ik de spot van de Velomonati voor lief neem. Ook met velgstickers en regelmatig met ikfietsvriendelijk koershemd. Dat zijn maar visuele uitingen, waar nog nooit iemand een opmerking over gemaakt heeft helaas.
Wat echter echt helpt is hoe ik mezelf anders ben gaan opstellen in diezelfde periode. Het beleefde “pardon” heb ik ingeruild voor een luide bel onder mijn Garmin (hidemybell). Gek genoeg schrikt men liever van de bel, dan van een vriendelijk “pardon”. Ik wacht netjes voor het rode stoplicht en beweeg mee met de overige weggebruikers. Bij het naderen van een oversteek rijdt ik niet meer agressief op, maar neem een afwachtende nadering. Vreemd genoeg krijg ik nu vaak voorrang waar ik het niet heb. Pas mijn tempo aan…. Groeten en danken, het hoort er allemaal bij.

Loslopende honden, honden aan de lijn die de weg versperren, stelletjes die 2 aan twee willen blijven fietsen, zwalkende aan hun mobiel gekluisterde scholieren, dove medeweggebruikers of oordopjes doven, snijdende auto’s, op hun elektrische fiets uit de bocht vliegende ouderen, wilde zwijnen, herten, opvliegende vogels, laagvliegende vogels, glasscherf gooiers, struikeldraad spanners, racefietsrs zonder moraal of besef….
Er zijn zoveel externe factoren die een mooie rit kunnen verstoren. Het wordt alleen maar drukker op de fietspaden. Laten we dus vooral zorgen dat we zelf niet een rit van anderen verstoren.

Rijd veilig, vriendelijk en vergeet niet te groeten!

» Serwin said (24 okt, 2016) :

Dag Marijn,

Ik vind je betoog sterk en ondersteun je boodschap. Maar om voorrang te vragen, waar je dit niet hebt, draagt bij aan onveiligheid. Ik twijffel niet aan je goede bedoelingen, maar vind dat ook wielrenners de normale regels moeten volgen voor de veiligheid van alle weggebruikers. Een stilstaande auto op een voorrangsweg is ongebruikelijk en onverwacht. Je brengt hier anderen mee in gevaar.

Groet Serwin
Fietser op racefiets en mountainbike en woon werk

» Fietsvandekeizer said (24 okt, 2016) :

Heel herkenbaar verhaal. Schreef er zelf ook een keer een blog over. Maakte veel tongen los toen ik het op FB plaatste. https://fietsvandekeizer.wordpress.com/2016/04/18/mijn-mond-is-mijn-bel/?preview=true

» Ben Aalbers said (24 okt, 2016) :

Marijn , mooi dat je refereert naar die pater van toen : verbeter de wereld , begin bij jezelf . De bond zonder naam en die pater heette volgens mij Henri de Greeve , goeie column!

» Peter said (25 okt, 2016) :

Gelukkig niet heel herkenbaar, rond de dorpjes alhier (noordelijkste puntje van Brabant) wordt veel gefietst dus is men misschien iets gewend? Nou fiets ik vaak alleen en ben ik heel blij met het (te) dure belletje op mijn fiets; een bak herrie en mensen weten dat ik er aan kom, dat helpt. Verder let ik op de regels en stop ik netjes bij rode verkeerslichten; iets dat ik de mede racefietsers helaas te vaak niet zie doen. Daar komt ergernis van. Alleen het groeten naar andere fietsers, ik doe het steevast, maar zie en hoor weinig reacties terug.

Voor wat betreft de doorrijders; daar helpt helaas maar één ding tegen: kenteken noteren en aangifte doen. Al je er staat en seint, dan kan je geen voorrang hebben, maar toeteren / gas bij geven is dan bloedlinken het in gevaar brengen van het overige verkeer.

» Gijs Zandbergen said (25 okt, 2016) :

Ben het zeer eens met de laatste twee alinea’s. Gewoon bij jezelf beginnen.

» Jolanda said (25 okt, 2016) :

Hier in het drukke westen, regio Bollenstreek, kom je vaak agressie tegen in het verkeer. Hoe goed we het ook doen als racefiets groepje maakt bijna niet meer uit. Er zijn mensen in het verkeer die al een vooroordeel hebben op de racefietsers en het ons moeilijk maakt, ook al houden we ons aan de regels. Express dwars liggen! Dat vind ik zo jammer, want de goede lijden nu onder de slechte. Als ons voorrang wordt verleend of ze maken ruimte vrij voor ons, bedanken wij ze altijd. Maar je blijft altijd rotte appels houden tussen de goede, bij alle weggebruikers. Moeilijk op te lossen dan!

» Marijn said (25 okt, 2016) :

Beste Serwin,

Daar ben ik het niet mee eens. Voorrang vragen mag altijd, zeker op punten waar het niet druk is, en het is niet meer dan fatsoenlijk dat je het geeft. Alles om de verkeersveiligheid te waarborgen, en ik denk dat we allemaal volwassen genoeg zijn om daar een goede inschatting in te kunnen maken. Of mogen bijvoorbeeld juffen en meesters met groepen scholieren ook geen voorrang meer vragen?

Hartelijke groeten, Marijn

» Walter said (25 okt, 2016) :

Het is inderdaad ikke, ikke en ikke. Ik organiseer zelf wedstrijden of ben vrijwilliger bij wielerkoersen. Daar merk je ook dat mensen alleen maar met zichzelf bezig zijn. Als de weg afgesloten is dan menen zij toch daar gebruik van te mogen maken voor allerlei redenen. Het feit dat ze strafbaar zijn komt niet eens bij hun op. “Ik moet daar zijn en jij houdt mij niet tegen”. Afgelopen zondag tijdens de Cauberg Cross was een gedeelte niet voor publiek toegankelijk. Dan komt er iemand met de hond aan die we aanspreken op het feit dat er geen doorgang is. Er hangt een officieel bord met verboden toegang. Nee, mijnheer loopt hier altijd zijn rondje en dus vandaag ook.
Hij is dus strafbaar maar ,
het feit dat iemand moedwillig aanrijden strafbaar is houd hen helemaal niet bezig. Ook al heeft die wielrenner net alle regels geschonden die er zijn, dat geeft niemand het recht om dan maar diegene aan te rijden. A-sociaal maakt blijkbaar sommige mensen a-sociaal. Dus laten we als fietsers ons sociaal opstellen, dat maakt andere ook sociaal. Dus de hand in eigen boezem steken.

» theo said (25 okt, 2016) :

hoi marijn, ik denk dat het probleem veel verder gaat dan het wangedrag van en tegen fietsers. Er lijkt wel een trend te zijn dat de hufterigheid steeds meer toeneemt , en rekening houden met een ander is geen positieve eigenschap meer, maar wekt nog meer agressie op. Het wordt tyd dat de zwijgende redelijke meerderheid zijn/ haar stem laat horen

» Herman Offerman said (25 okt, 2016) :

Pracht relaas Marijn. Zelf ben ik nu 67 en fiets al sinds mijn 16e. Vooral bedoelt als schaatstraining met mijn vrienden vanuit Amsterdam. Was via Abcoude en richting het Gooi altijd genieten en iederee ging respectvol met elkaar om. Maar zoals veel is veranderd in de normen en waarden is ook het fietsen verworden tot een bijna ‘asociale’ vorm van vermaak. Wie nu aan een sport als fietsen denkt gat naar de speciaal zaak en komt thuis met de meest exclusieve kar die er te vinden is voor minimaal 3500 euries. Zonder ooit ook maar één trap te hebben gegeven wordt deze aangeschaft. Dat gaat gelijk de weg op! Vind je het gek dat deze figuren niets, maar ook niets van de sport begrijpen. Nou, met dat dilemma worsteld de recreatieve wielersport. Komt nog bij dat deze lieden zich vaak aansluiten bij een toerclub. Hier wordt niets uitgelegd over weggedrag. De beginneling trapt zich het snot voor de ogen en probeert uit alle macht een grote groep bij te houden. Ziet niets meer, hoort niets meer. En dat vaak met twintig man te gelijk. Allemaal in ‘toer de France’ trance, terwijl ze niets van de sport begrijpen. Het echte fietsen begint altijd bij een wielerclub. Daar leer je wat het betekend en kan je met een gerust hart de weg op gaan!!

» Hans said (25 okt, 2016) :

Ik heb me al een paar jaar geleden voorgenomen om zo vriendelijk mogelijk op de racefiets te zitten. Met inhalen vriendelijk achterop hallo zeggen en als ik er langs ben even bedanken, verbaal of even de hand opsteken. Met m’n fietsmaat Lex noemen we onszelf de ‘vriendelijke fietsers’. En ja, dan nog kan je regelmatig commentaar krijgen omdat je niet belt ofzo, maar vaak reageren mensen redelijk positief. En het leuke is dat je door zelf de anderen wat positiever te benaderen dat je er zelf ook vrolijker van wordt. Tot dat moment waarop je dan bijna door een auto bij het links voorsorteren bijna van je sokken wordt gereden. Inderdaad dan word ik ook boos. Maar toch, door zelf wat vriendelijker te zijn, krijg je ook vaak vriendelijkheid terug. Probeer het eens en hou het ook vol.

» Niels said (25 okt, 2016) :

Beste Marijn,

Ik ben het wel eens met het commentaar van Serwin. Jij doet in je artikel voorkomen of de automobilist heel asociaal is door hier door te rijden. Maar hij mag daar doorrijden, jij vraagt om voorrang, maar je krijgt het niet. Jij gaat er als vanzelf uit dat als je wat vraagt dat je het automatisch krijgt. Natuurlijk is fijn als je voorrang krijgt, maar het is niet onfatsoenlijk als je geen voorrang krijgt. Erger nog, ik vind het onfatsoenlijk dat jij hier deze automobilist loopt af te kraken.
Ik neem aan dat jij geen fluoriserend hesje aan had? Hoe moet de tegemoet komende automobilist dan weten wat het doel van je armgebaren is.
Je kunt je ook even bewust zijn van het feit dat je met een groep van 20 vrouwen bent en daarmee niet als groep kunt oversteken. Als je één voor één oversteekt, hou je je wel aan de verkeersregels. Dat duurt misschien iets langer, maar is voor iedereen veiliger. Als wij namelijk met collega’s gaan fietsen (meestal een groep tussen de 10-20 personen) steken wij één voor één over en wachten we aan de overkant van de weg gewoon op elkaar. Dat is voor iedereen het meest overzichtelijk en herkenbaar.

Dus laten we inderdaad eerst bij onszelf beginnen, voordat we een vilein stukje op internet plaatsen.

» John said (25 okt, 2016) :

Er is wel een verschil tussen wedstrijd renners die trainen en trimmers
Als ik iemand met een transponder zie groet ik hem anders niet, is gewoon mijn kijk erop.
Hoeveel trimmers wel niet door rood rijden etc. omdat anders hun Strava of gemiddelde daalt, dat is triest

» Rob said (25 okt, 2016) :

Goh, Marijn. Wat sla je hier de plank mis. Leuk hoor al dat groeten en zo. En dat als hoffelijke dame je in het verkeer gedragen. Prachtig!

Maar waarom moet je met 20 vrouw een weg oversteken waar je geen voorrang hebt en dan maar doodleuk op de weg gaan staan en je voorrang afdwingen? Kon je niet gewoon even wachten op die rustige zondagochtend? Waarom toch als groep je eigen recht claimen? Wat je dus niet eens had. Ik snap wel dat je op deze manier automobilisten tegen je in het harnas werkt

» Willem van Ree said (25 okt, 2016) :

Ben het volledig met je eens dat er groepen associalen rondrijden maar net zoals de twee automobilisten zijn er ook burger fietsers op de huis tuin en keukenfiets die ook denken dat alles mag en man.
Richting aangeven bijvoorbeeld.
Door geen richting aan te geven en hierdoor misverstand in ons kleine groepje van de avond ontstond zit ik nu met een gebroken heup thuis te herstellen.
Als deze mensen netjes richting aan hadden gegeven hadden wij niet hoeven afremmen en konden dan zonder problemen doorrijden en was ik niet gevallen.
School jeugd, drie tot vier rijen breed onderweg naar huis. Oudere E-bikers die door omstandigheden ons belletje niet horen en niet aan de kant en dan nog schrikken als wij met gepaste snelheid inhalen ons alles verwensen wat maar mogelijk is.
Ik hoop dat hier snel verandering in komt anders moeten wij waarschijnlijk maar onze mooie opgeven, want op deze manier worden wij vogelvrij verklaart en is het hek van de dam.

» Carla said (26 okt, 2016) :

Ik rem ook altijd netjes, vraag of ik er langs mag en zeg allervriendelijkst “Dank u wel” bij het passeren. Maar hoe vaak ik dan “Je moet een bel hebben!” krijg toegebeten, dat kan ik allang niet meer op de vingers van 1 hand tellen, helaas.

» Stan van der Veld said (27 okt, 2016) :

OK, dus als ik het goed begrijp ga je je nu gedragen als een mountainbiker 🙂 ?

» Irmo said (27 okt, 2016) :

Met 20 man voorrang trachten te krijgen is precies dat wat de ‘haat’ tegen wielrenners voed. Er is ook geen enkele reden om dat te doen, je moet net als iedere weggebruiker gewoon op je beurt wachten. Tenzij je een vergunning hebt voor een evenement natuurlijk. Dat gezegd hebbende, is er zeker een algemene ‘korte lontjes’ tendens. Enige wat je daar aan kunt doen is niet meedoen, maar zelf netjes en vriendelijk zijn, hoe onvriendelijk de andere partij (meestal onterecht) ook is.

» Dick Gallé said (28 okt, 2016) :

Ik ben het helemaal met je eens Marijn. Ik vraag me af of die automobilisten zouden stoppen voor een klas overstekende kinderen, waarvoor de juf vraagt aan de auto’s even te stoppen. Ik moet er niet aan denken wat er gebeurt als zij (de auto’s) blijven vinden dat zij in hun recht staan en ……………
Respecteer de situatie en elkaar.
Je wordt er een beter mens en weggebruiker van.

» Henk S said (6 mrt, 2017) :

tja, dit heeft vele kanten. ik fiets vaak met twee kleine kinderen en dan groepen ‘wielrenners’ tegenkomen is veelal geen pretje. los van allerlei gedrag (roepen, doorrijden als je geen voorrang hebt, rijden als blok): je hebt als groep ook geen meer rechten dan als de individuele fietser(s) die je bent. ik zie het vaak toch als een soort ‘racen op de openbare weg’ en dat is verboden. gedraag je als fiets(groep) alsjeblieft hoffelijk. voor mij als ouder is het vaak doodeng als een groep met hogere snelheid mij met kleine kinderen ‘passeert’.

wat Marijn doet mag trouwens niet: op de weg gaan staan en ander verkeer ‘aanwijzingen’ geven. daar moet je bevoegd voor zijn (bijvoorbeeld als verkeersregelaar). ik heb wel eens het verkeer wat ‘geleid’ in mijn dorp direct na een ongeval met daarbij verkeershinder. toen de politie kwam kreeg ik op mijn kop en werd ik weggestuurd want ik mocht dat niet doen (ook qua WA kan dit heel vervelend uitpakken).
en wat ook niet hoort is dat iemand in een auto gas bijgeeft en doorrijdt.

in dit soort situaties vind ik het vaak verhelderend om terug te gaan naar het begin: je wilt oversteken. o.k. ! wacht tot de weg vrij is. (ga niet het verkeer ‘regelen’.)

» Plezierrijder said (19 jul, 2017) :

Tuurlijk zijn er altijd wel goeie bij maar over het algemeen vind ik dat het niet kan en het vrij logisch is als aso aangeduid te worden.
Als je als weggebruiker deelneemt aan het verkeer pas je je aan aan het verkeer. Een idioot die met 100 km voorbij komt zetten waar je 50 of 70 mag kan je ook doen schrikken. Opvallend is dat de meeste reacties gegeven worden door personen die een wielrenverleden hebben en of nog doen. Als je wilt sporten ga je naar de sportschool, als je wil racen ga je naar het circuit, als je wil karten ga je naar de kartbaan en als je hard snel wil fietsen ga je naar de wielerbaan. Fietspaden zijn tegenwoordig zo prachtig en worden in de omgeving van rotterdam netjes bijgehouden. Het is zo lekker daar lekker relax te fietsen met je vrouw man en of kinderen. Ga eens een ronde om de rottemeren fietsen en begrijp dan het gevaar irritatie en frustering als recreatiefietser eens wanneer een troep wielrenners aan komen. Begrijp je dan niet waarom de mensen schrikken…..nee die zijn niet doof oud of mankeren wat maar als je met 35, 40 of 50 km pu komt aanstuiven heb je heel weinig tijd de situatie meester te worden. Voordat je achterom kan kijken wat je kan verwachten zitten ze al tegen je spartbord aan en wanneer het er 1 betreft is het snel voorbij maar bij een peloton kan je makkelijk uit balans raken omdat de fietspaden niet heel breed zijn en een uitwijking van 20 cm al fataal kan zijn. Laat de fietspaden voor normale recreactierijders en ga met de racefiets op een wielerbaan


Post a Comment

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

Tags: