De amplituuuhde van Hans van Zetten

Amplitude. Niemand zegt dat woord zo mooi als Hans van Zetten. Zijn mond vormt zich tot een tuitje, alsof hij een kusje geeft. Maar in plaats daarvan zegt hij teder ‘tuuuh’ met daarachter zacht ‘de’.

Ik zit vlakbij de turncommentator, op de tribune. Hij heeft een grote koptelefoon op zijn hoofd, met een microfoontje voor zijn mond. Om zijn turnersbrede schouders spant een oranje polo. Voor hem: drie televisieschermen en een karrevracht papier. Allemaal zwierig beschreven met de hand.

Commentatoren observeren is een prachtbezigheid. Menig wielercommentator heb ik al van nabij aan het werk gezien. Helemaal opgaand in de sport bewegen ze met hun lichaam mee. Maar hoe mooi zij dat ook doen, de man van “Hij staat! Hij staat! Ik ga helemaal uit mijn dak!” bij Epke’s olympische gouden plak, heeft in 2012 een plekje in mijn hart veroverd.

Hij zit kaasrecht op een kussen, zodat hij beter de diepte, de turnarena in kijken kan. Zijn armen voor de borst gekruist, of hij leunt voorover. Zo gauw het spannend wordt, zet hij de handpalmen op de tafelrand. Alsof hij afzetten wil. Ohohohoh, roept hij bij een dubbele salto gestrekt, en stuitert daarbij op zijn stoel.

Rechts van Hans van Zetten zit Anja, zijn rechterhand. Zij zorgt…

LEES HIER VERDER (gratis)

Verschenen in Trouw, 13 augustus 2016

Sorry, comments for this entry are closed at this time.

Tags: ,