In de berm

Je zou bijna denken dat de Tour hier vandaag langs komt. Zo zitten ze erbij langs de kant van de weg, het echtpaar op leeftijd.

Nissan Micra in de berm, rode koelbox tussen hen in, gezicht naar de straat. Hij met de benen een beetje wijd, zij met de knieën keurig tegen elkaar. Allebei op een klapstoel. Niet zo’n duur kunststof exemplaar uit de luxe Hartman-collectie, maar gewoon een eenvoudige uitklapper van aluminiumbuizen met een stuk stof ertussen.

Ze hebben de allerdikste boom in het meest schaduwrijke stuk bos op de Veluwe uitgezocht. Daar is het ‘t koelst. In hun aanleunwoning met het platte dak is het nu vast om te stikken van de hitte, fantaseer ik. Zelfs het grote rode zonnescherm dat hij vanochtend naar beneden heeft gezwengeld houdt geen spatje warmte meer tegen. Zullen we naar het bos…? stelde hij daarom voor. Zij knikte verheugd en laadde de rode koelbox vol met lekkere dingen.

Op het moment dat ik aan kom fietsen, pakt hij net haar hand vast. Zij kijkt hem aan, knijpt haar ogen tot spleetjes. Fijn hè, hier, lijkt ze te zeggen. Op mijn iPod begint Esther Groeneberg net mijn favoriete fietsliedje te zingen. Op een dag als vandaag is het leven mooi - het kan niet toepasselijker.

Het echtpaar knikt me toe. Ik lach terug, peddel voorbij en kijk nog een keer om. Hij heeft nog steeds haar hand vast en knijpt er even liefdevol in.

Zo samen oud te worden. Mooi.

(Geen zorgen beste wielerliefhebber, vanaf morgen is het weer koers. Dan is het dus uit met dit gezwets.)