Duw een wielrenner nooit. Nooit!

Schermafbeelding 2014-06-03 om 12.20.12Kijk hem gaan op een van de zwaarste beklimmingen ter wereld. Op volle kracht. Hij geeft alles wat hij nog in zijn uitgemergelde lijf heeft na drie weken koersen. Hij geeft zelfs nog een beetje meer dan alles. Want hij kan winnen. Samen met de gelouterde Australiër Michael Rogers rijdt hij op kop. Deze jonge Italiaan, 23 nog maar, fietst vooraan op de Zoncolan. In de Giro d’Italia. Hij kan het zelf nauwelijks geloven.

Deze overwinning zal hem onsterfelijk maken. Iets van die onsterfelijkheid voelt hij al. Het stroomt door zijn aderen, zo zoet, dat de verzuring die bijna zijn neus uitkomt iets minder prikt.

De Zoncolan is voor hem vandaag, blijft hij zachtjes op het ritme van zijn hijgen herhalen, terwijl hij zijn blik nog maar eens vasthaakt aan het achterwiel van die ouwe Rogers. Met zijn ervaring en leepheid denkt de Australiër natuurlijk dat het kat in ‘t bakkie is. Maar dan ken je Francesco Bongiorno nog niet. Let maar op.

De helling is zo steil dat hij met al zijn kracht moet duwen en trekken om de pedalen rond te krijgen. Zwarte vlekjes dansen voor zijn ogen. Zijn adem piept. Maar hij gaat door. Hij rijdt schreeuwende, joelende, meerennende toeschouwers voorbij. Hij merkt ze nauwelijks op, geconcentreerd als hij is. Duwen, trekken. Vijftien procent, zestien procent. Duwen, trekken.

Op het moment dat hij de hand op zijn kont voelt, is het al te laat. De trekkracht in zijn linkerbeen om het pedaal omhoog te halen, is te groot. Geen schijn van kans, niets te corrigeren: zijn plaatje floept met speels gemak uit het pedaal. Voet op het asfalt.

Ik gil. Ik schreeuw naar de tv. Nee. NEE! Dit kan niet waar zijn. Michael Rogers rijdt meter voor meter verder en Francesco Bongiorno staat nog steeds met zijn voet op het asfalt. Hij kijkt naar zijn voet, lijkt zich af te vragen wat die voet daar doet. Hij stapt op, probeert tempo te maken. Tevergeefs. Zinloos. Je ziet het meteen. Een volledig verzuurd lichaam weer in gang trekken nadat het volledig onverwacht blokkeerde, voelt als een marteling. Is onmogelijk. Zeker als tegelijkertijd het besef doordring dat de koers verloren is.

Duwen gebeurt vaker als je koerst en een steile helling op rijdt. Meestal worden alleen de renners in de achterhoede geduwd. Ik heb die dubieuze eer ook wel eens mogen smaken. Als je de duw ziet aankomen, kun je erop anticiperen. Want wat er bij Bongiorno gebeurde, is precies wat een duw met je doet: plotsklaps verdwijnt de tegendruk van de pedalen, van de helling die je probeert te bedwingen. Je moet dus heel even minder kracht zetten. Anders trek je je voet uit het pedaal – of je voet schiet met zoveel kracht naar beneden dat je met je edele delen op de punt van het zadel klapt. Bepaald geen fijn gevoel.

Hoewel ik geneigd ben deze toeschouwer weg te zetten als de meest ongehoorde idioot ooit geboren, is het niet onwaarschijnlijk dat hij het goed bedoelde. Even een zetje voor een mede-Italiaan die zomaar een van de mooiste ritten in de Giro kan winnen. Misschien dacht de duwer in kwestie dat. Kan zomaar.

Dus daarom, voor eens en voor altijd – en ik ga er vanuit dat deze column in alle talen vertaald en van regeringswege verspreid wordt: ren nooit met een renner mee. Schreeuw niet op trommelvliesvernietigend volume in zijn oor. En duw hem nooit. NOOIT. Waarom zou je überhaupt een wielrenner willen aanraken? Ik bedoel, ik geef jou toch ook niet een beuk als je op kantoor je werk zit te doen? Want kijk nou: voor je het weet duw je dus doodleuk de toekomst van een jong talent aan flarden.

Verschenen in Trouw, 2 juni 2014
Foto: screenshot Giro d’Italia

» Jurgen said (3 jun, 2014) :

Marijn,
Kan jij je invloed in televisieland niet eens laten gelden en een ballonnetje opgooien? Volgens mij is het riducule van het meerennen bij wielrennen prima te illustreren door het als gimmick bij andere sporten te laten gebeuren. Bijvoorbeeld bij curling, dat supporters hard schreeuwend met de steen meerennen of tijdens een tenniswedstrijd, waarbij enthousiastelingen de bal volgen en over het net schreeuwen. Of neem voetbal; supporters die meerennen met de grensrechter! Oh wacht, dat laatste is al best grappig gedaan in België…


Post a Comment

Spam Protection by WP-SpamFree

Tags: