De mensenmassa trilt van vreugde. En ik tril mee.

20140422-183854.jpgIk houd niet zo van mensenmassa’s, meestal blijf ik aan de rand staan kijken. Maar nu trekken een paar vrienden me mee naar het midden van het Wezenlandenpark, dat zwart ziet van de mensen. Dit gebeurt niet elke dag tenslotte, dat jouw stad de KNVB-beker wint. Sterker nog, dit is de eerste keer in de geschiedenis van Zwolle.

Dieper en dieper verdwijnen we in de blauw-witte zee. Als ik op mijn tenen ga staan, zie ik, waar ik ook kijk, alleen maar deinende hoofden. We komen tot stilstand op een plek waar nog een beetje ruimte is.

Meteen zie ik hem. Hij zit op de schouders van zijn vader, vlak voor me. Zijn blonde koppie steekt boven een veel te groot blauw wit shirt uit. In zijn knuisten houdt hij een PEC-sjaal, zo ver als hij kan boven zijn hoofd geheven. Zijn vader springt en hij host mee, fanatiek zwaaiend met zijn sjaal. Ik schat hem op een jaar of negen.

Zulke jongens had ik op de basisschool ook in de klas, gek van voetbal. Ze speelden elke pauze bloedfanatieke potjes tennisbalvoetbal, want grotere ballen mochten niet op het plein, beducht voor de ruiten als de schoolleiding was. Ze hadden dikke stapels voetbalplaatjes, met zo’n postelastiek…

LEES HIER VERDER

Verschenen in Trouw, 22 april 2014

» Giny Blees said (22 apr, 2014) :

Mooi verhaal, Marijn, en dat zeg ik als ‘gewone’ Ajax supporter.


Post a Comment

Spam Protection by WP-SpamFree

Tags: