Een reis door de dag, met de zon mee

Trainingskamp 1 Argos ShimanoLangzaam word ik wakker, met het geluid van zacht brekende golven in mijn oren. Ik stap uit mijn bed, het balkon op en rek me uit. De zon hangt als een rode bal vlak boven de Middellandse Zee, veelbelovend. Vanaf de parkeerplaats, zeven verdiepingen onder me, stijgt een vrolijke lach op. De mechaniekers zijn al even wakker. De rest van het hotel ontwaakt nu ook.

Anderhalf uur later rijden we weg, net voor de mannen van onze ploeg. Die staan nog op de parkeerplaats met elkaar te kakelen. De zon staat laag, want het is december, maar schijnt volop. Al snel draaien we de hoofdweg af, weg van de Spaanse kust. Het is zondagochtend, er is geen mens op de weg, behalve zeven wielrensters die trainen voor het nieuwe seizoen. We zijn al bijna een week bij elkaar. Het opgewonden geklets van de eerste dagen is verstomd. Af en toe kabbelt er een gesprekje voorbij. We laten ons verrassen door de zee die telkens tussen de heuvels door naar ons knipoogt. Oogverblindend. De heuveltoppen in de verte tekenen scherp af tegen de blauwe lucht, op de flanken hangen flarden nevel. Het landschap straalt zoveel rust uit dat wij ook steeds stiller worden. Als slakken kruipen we tegen een berg op. Door een dorpje. Een hond rent de straat over. Oude mannen zitten op een bankje bij elkaar, zwijgzaam. Met toegeknepen ogen kijken ze ons na.

Hoe moet dat zijn voor zwemmers, vraag ik me af. Of voor schaatsers. Voelt Ranomi hetzelfde als ze haar trainingsbaantjes trekt, heen en weer en heen en weer door het zwembad? Geniet Ireen net zo als ze telkens diezelfde vierhonderd meter aflegt? We naderen een stadje, stoppen even om te…

LEES HIER VERDER

Verschenen in Trouw, maandag 16 december 2013

» Gramps said (18 Dec, 2013) :

De spijker op zijn kop. :)

Dat verklaart dat ik binnen op de spinbike na 15 minuten denk “Wat doe ik hier?”
en buiten uren kan trappen.


Post a Comment

Spam Protection by WP-SpamFree

Tags: