Koers door de straten van mijn jeugd

De Ronde van Drenthe, ik heb ‘m nog nooit gereden, deze koers over bekend terrein. Zaterdag wordt mijn eerste keer.

Tegen 12.20 uur stuiven we Oosterhesselen uit. Als ik dan links over het land kijk, zie ik de kerktoren van Sleen al.

Vroeger deden mijn broertjes en ik op de achterbank van de Volkswagen Jetta een wedstrijdje wie de toren het eerste zag. Vooral na een vakantie zaten we altijd reikhalzend te turen en was het weerzien met de toren van Sleen bijzonder. Dan wisten we: we zijn thuis. We kunnen zo weer een rondje op onze fiets – wat altijd gek voelde als je drie weken niet gefietst had.

Links van de weg de boerderij van de familie Heeling en rechts de Jongbloedvaart waar vast al aan de Paasbult gebouwd wordt en dan stuiteren we Sleen binnen, waar het asfalt overgaat in klinkers.

Langs de Slener Bazar. O, de Slener Bazar! Alles vond je daar. Volgens mijn moeder dan. Had ze weer een hele middag vergeefs door Emmen gesjouwd op zoek naar een eiersnijder of de juiste stofzuigerzakken, verzuchtte ze: “Nou, dan maar bij de Slener Bazar kijken” en kwam ze altijd terug met wat ze zocht. Altijd.

Ik kocht er knikkers en verjaardagskadootjes voor mijn klasgenoten. Daar moest je nog best mee oppassen, want iedereen deed dat. Voor je het wist kwam je allemaal met hetzelfde doosje Lego van de Slener Bazar aan.

Voor café Het Wapen van Sleen: scherpe bocht naar rechts.

Op het veldje daar stond een telefooncel van waaruit we gierend naar sekslijnen belden. Van die nummers waar vrouwen gratis naartoe mochten bellen en dat je dan een betalende man aan de telefoon kreeg, die alles verwachtte behalve een stelletje joelende kinderen.

Langs het oude politiebureau dat nu een woonhuis is gaat het.

Het bureau waar mijn broertje nog eens aangifte deed. Hij was vijf jaar en zijn sloffen kwijt. Waarschijnlijk had hij ze onderweg van school naar huis ergens laten liggen, zoals zo vaak en ditmaal had mijn moeder gezegd: “Je komt niet thuis vóór je je pantoffels hebt gevonden!” Dus wandelde hij op z’n kleine beentjes naar het politiebureau, belde aan en zei tegen de dienstdoende agent die opendeed dat zijn sloffen gestolen waren. Of kwijt. Hoe het precies is afgelopen weet ik niet, maar ik zou heel wat over hebben voor het aangifteformulier dat de agent die dag heeft uitgetikt.

Langs Bakkerij Schepers, waar ik als tiener iedere zaterdag brood verkocht. Om half zeven ‘s ochtends lokte de geur van verse croissantjes me de warme bakkerij in. Waldkornbrood voor 3 gulden 15, een casino bruin voor 2 gulden 60.

Langs Tankstation Oudeboon waar we met Sint Maarten als eerste naartoe holden, want daar kreeg je geen mini Marsjes, maar gróte Snickers en Twixen – die toen nog Raiders heetten.

Links aanhouden langs de groenteboer en de snackbar die kroeg werd en daarna restaurant, maar waar ik vooral veel bier heb gedronken na de volleybalwedstrijden die ik toen nog speelde.

Langs de bushalte. Lijn 21 Assen – Emmen. Ik fietste bijna altijd naar mijn middelbare school in Emmen, behalve als het heel erg slecht weer was. Dan zat die naar natte hond ruikende bus afgeladen vol scholieren, die met vier vingers in één beweging LUL op de beslagen ruiten schreven.

Rechtsaf de rondweg op. Tussen de ijsbaan en het Eerste Bosje door: einde Sleen. Het is bijna 12.30 uur.

Achttien jaar jeugd in nog geen tien minuten.