Beste William,
Ik wil je even gerust stellen. Want ik vrees dat je nu iedere keer als de telefoon gaat verstijft. Is het die kwaaie wielrenster?
Je stond er zo bedremmeld bij eergisteren. Ik weet wel dat ik ‘s middags rond een uur of drie beter niet van Genemuiden naar Kampen kan fietsen. Jullie scholieren slingeren dan in grote groepen over het fietspad en letten op alles, behalve op tegenliggers.
Ik was al een keer of acht bijna van de weg gereden. Ik had m’n keel schor geschreeuwd en telkens m’n geduld bewaard als ik keihard in de remmen moest. Ik had er inmiddels wel een beetje genoeg van.
En toen kwam jij me tussen IJsselmuiden en Kamperzeedijk tegemoet, achterstevoren op je fiets ouwehoerend met je vrienden. Ik riep hard “Hee!” en dacht dat je me gehoord had, tot je tóch met een ongecoördineerde slinger mijn kant op kwam. Ik maakte een noodstop terwijl jij tegen mijn achterwiel aan reed; ik viel net niet maar vloekte wel. Heel hard.
“Zeg! Hoe heet je? Als mijn wiel kapot is, kun jij betalen!”, raasde ik. Je keek me met angstige ogen aan. “William”, fluisterde je. Je wangen, rood van de kou, werden nog roder. Nu zag ik pas dat je echt nog een jochie was, niet ouder dan veertien.
Ik kreeg meteen spijt van mijn woede. En van het vloeken – want daar schrikken kinderen die tussen Kampen en Genemuiden fietsen ongetwijfeld hevig van. “Telefoonnummer?”, vroeg ik – ik moest nu afmaken waar ik mee begonnen was.
Maak je geen zorgen, William. Met mijn fiets is niks aan de hand. Ik ga niet bellen. Sorry dat ik zo boos deed, maar ik schrok zelf minstens net zo van jou als jij van mij. Kijk voortaan toch maar voor je – al was het alleen maar om nooit meer zo’n woedende wielrenster op je dak te krijgen.
Verschenen in De Stentor, zaterdag 2 maart 2013
Marijn | 4 maart 2013 |
English
Goh dit had ik nou ook eens afgelopen januari geloof ik. En precies op de zelfde weg van Genemuiden naar Kampen door die boeren dorpjes.
Moest toen zelfs op gegeven moment met mn hand een meisje op zij duwen anders reed ze mijn deraileur er af. Heb der ook nog even hartelijk toe ge schreeuwd dat ze voor der moet kijken.
Een paar meter verder op als je dan van de woede bent bekomen hoop je maar dat dat kind er geen mentale problemen van krijgt en nacht merries en zich dan als anti wieler fundementalist gaat gedragen en dan bij de koers haar geleende hond los laat op het peloton.
Maar ik denk eerder dat de plaatselijke ouders en schooldirecties eens wat meer aandacht besteden aan de verkeers lessen op school en de problemen uit de regio, veel landbouw verkeer en dus ook veel wielrenners op de fietspaden die moeilijk de berm opzoeken omdat zoon en dochter lief graag met hun vriendjes over de hele breedte van weg willen rijden, al chips en koekjes etend en Red Bull drinkend (of 3es).
Al heel vaak “bijna ongelukken” meegemaakt met scholieren, ook op deze route. Ik heb me voorgenomen om me er niet meer druk om te maken en dergelijke routes te mijden. Maar soms denk je er even niet aan. De twee grootste vijanden van de snelle fietser: scholieren en honden!
Als je nu een beetje een heldin bent, dan bel je dat ventje op en bied je je excuses aan voor je scheldserenade…
@Rudie: Dat zou ik wel willen doen, maar hij heeft me z’n thuisnummer gegeven. En stel nou dat hij het niet aan zijn ouders verteld heeft en ik bel…
“Hallo u spreekt met Marijn de Vries Top renster uit Zwolle, uikomend voor Lotto-Belisol en vroeger ook iets gedaan bij Holland Sport. U weet wel dat knetterleuke sport programma dat gepresenteert werd door die kale van Waardeberg en de Jong en die gast met dat lange sluike haar, die nu dat VARA programma doet elke dag aan die tafel en niet die van Pauw en Witteman!
Uw zoon heeft er bijna aan bij gedragen dat mijn wieler cariere ten einde kwam door zijn onverantwoorde weg gedrag op de fiets. Ik heb hem met misschien iets te veel emotie aan gesproken op zijn gedrag, maar in het kader van respect in de sport wil ik daarvoor mijn excuus aanbieden!”
Zoiets?
Ik hoop dat je het van je af hebt geschreven, want deze weg is natuurlijk een voorbeeld die veel mensen zouden moeten volgen; het plaatsen van je verhaal op een website waarvan je zeker weet dat veel mensen het lezen behalve degene die het moet lezen.
Schande.
Zeg die kids zijn niet van suiker hoor. Voor je het weet rammen ze je ook nog op je bek als je er iets van zegt! En misschien slopen ze je fiets ook nog even voor je!
Er zijn gewoon verkeersregels waar iedereen zich aan zou moeten houden en in die leeftijdcategorie hebben ze het fiets verkeersexamen, mits ze het gehaald hebben, op het basisonderwijs gehad. En onbehouden rijgedrag hoort daar niet bij!
Beste Marijn,
Om grote bekendheid met je mooie en tevens schrikkende verhaal te maken zet het anders in deze veel gelezen internetkrant. Zeker de mensen uit Hasselt, Genemuiden en Zwartsluis eo.
http://www.zwartewaterkrant.nl/
En wie weet worden de jongelui ook eens wijs om eens vooruit en achteruit te kijken als ze aan het fietsen zijn. Soms denk ik wel eens dat ze de weg alleen bezitten. En niet denkende aan andere weggebruikers.
Ik bewonder je eerlijkheid en zelfkritiek en verbaas me over de kneuterigheid van (enkele) reacties.
De volgende keer gaat de jongen tijdig aan de kant en jij bedenkt je wel een 2e keer voordat je een uitbrander geeft of kies je de weg even tijdelijk. Allebei wat geleerd toch? Opgelost, streep onder, op naar de volgende koers.
Mensen, dit is van alle tijden! Ik kan het weten want ik ben inmiddels 63 jaar en was er ook zo één. Toen hadden we nog geen smartphones waar ze nu voortdurend op zitten te kijken en vergeten dat ze op de fiets zitten, met alles wat daarbij hoort. Ook dat kan ik weten omdat ik ze ook regelmatig tegenkom op de racefiets.
Ik wil alleen maar weten of de ouders van William het stuk wellicht in De Stentor hebben gelezen. Alleen al daarom zou ik bellen. “Zeg….heeft u toevallig De Stentor van eergister liggen? Nee? Uw buren? Nou…. ik bedoelde dus uw zoon. Wilt u het nog even aan hem voorlezen? Bedankt!”
Zal ik William dan maar een berichtje op Facebook schrijven?
Heel herkenbaar, op de racefiets stoort me het ook. Ik doe als het kan mijn best om het schelden en schreeuwen te beperken aangezien mensen zich al zat storen aan racefietsers(en vaak ook terecht), met scholieren maak ik echter het snelst een uitzondering daar op.
Het fietspad is niet alleen voor wielrenners aangelegd hoor. Jullie verwachten dat hordes fietsende schoolkinderen (want 14 jarigen zijn KINDEREN) goed opletten of er niet zo’n door trainingsschema’s verblinde racer op hen afkomt. Nou ik kan je iets nieuws vertellen, dit doen zij niet ! Pas je aan het verkeer aan. (Marijn dit is niet persoonlijk bedoelt)
Sorry, comments for this entry are closed at this time.