High op de Molenberg

Achteraf vind ik het bizar dat ik in de aanloop naar de Molenberg zo relaxt was. Dat ik eigenlijk totaal ontspannen en zelfs een beetje van de wereld was.

Normaal ben ik in een koers als Omloop het Nieuwsblad continu op m’n qui vive – wat je ook moet zijn in een koers als het Nieuwsblad. In elke bocht, achter elke macadamplaat, in elke meter ligt een nieuw gevaar op de loer: een put in de weg, opgevroren water op het asfalt, een plots oprijzende helling met kasseien, rensters die met hun sturen, ellebogen of heupen in elkaar haken en met veel gedonder en geraas tegen de vlakte gaan.

Deze plotselinge obstakels gaan gepaard met een voortdurend gevecht om je positie voorin het peloton te behouden. Als je ook maar een seconde niet oplet, steken rensters je links en rechts en van onder en van boven voorbij. Je kunt dus geen moment verslappen. En dat doe ik normaal ook niet, in een voorjaarskoers. Ik laat het wel uit m’n hoofd.

Daarom begrijp ik achteraf niet hoe ik in zo’n relaxte modus heb kunnen geraken. De bijtende kou had me toch wakker moeten houden, zou je zeggen. Maar ik betrapte mezelf op enig moment zelfs op gedachtes als: wauw — wat stuur ik overal soepel tussendoor — mmm — eigenlijk let ik helemaal niet op — het lijkt wel of ik zweef. Ik probeerde mezelf weer bij elkaar te rapen, gaf figuurlijk kneepjes in mijn arm en klapjes tegen mijn hoofd. Terwijl ik daarmee bezig was en het inmiddels flink uitgedunde peloton tot mijn verbazing ineens fiks versnelde hoorde ik plots achter me: “Marijn! Naar voren, NU, NAAR VOREN!” Het was de ploegleider. Eindelijk verdween de slaperigheid in m’n hoofd.

Te laat.

De eerste rensters draaiden naar rechts en tot mijn afgrijzen zag ik nu waarom het peloton versneld en de ploegleider geroepen had: om de bocht begon de Molenberg. En ik was te laat, veel te laat, om nog in goede positie te beginnen. Wat doodzonde was. Want op de lelijke kasseien van Molenberg viel pas de slag. De benen voelden zo goed dat ik misschien best had meegekund. Als het hoofd er ook bij was geweest en ik op de goede plek had gezeten.

Achteraf denk ik: het leek wel of ik high was. Zo ontspannen, zo relaxt. Zo van de wereld. De honderden prikkels die normaal gesproken tijdens elke koers en zeker die in het voorjaar in volle hevigheid tot me doordringen, leken verdwenen. Ze kwamen in ieder geval niet meer binnen. Als het heel koud is, trekt het bloed zich terug tot diep in je lichaam, heb ik ooit op school geleerd. Steeds meer kleine functies schakelen uit en je lijf richt zich nog maar op één ding: de kou overleven. Is dat gebeurd, misschien, en voelde ik me daarom zo? Of kun je echt high worden van de kou?

Ik finishte als 21ste. Klik hier voor de volledige uitslag van de Omloop het Nieuwsblad.

Naschrift: Dat het echt bizar koud was blijkt wel uit het volgende. Ondanks dat ik een bril droeg, hebben de kou en de wind een stukje van mijn hoornvlies (het epitheel) afgeschraapt. En ik maar denken dat ik met een vieze bril koerste, omdat ik zo wazig zag. Maar de waas bleef zitten toen ik de bril afzette. Er zit een klein schaafwondje op mijn oog, filmde Jochem voor Ogen vanochtend. De verwonding is niet ernstig, morgen moet dat flieberende flapje weer aangegroeid zijn. Intussen train ik maar zo, om te voorkomen dat er weer kou op mijn oog komt. Over episch voorjaarsklassiekerweer gesproken!