Als haringen in gebed

Het is half vier ‘s nachts, ik zit in de bus van Tel Aviv naar Tiberias en moet even met u delen wat een stewardess zoal moet doorstaan om een ploeg wielrensters die op trainingskamp gaat naar de plaats van bestemming te loodsen.

De wachtruimte van vliegveld Luik was stampvol, het sneeuwde zo hard dat de ramen van matglas leken en de vertraging bedroeg al een uur. De wielrensters hadden met hun gigantische hoeveelheid bagage – koffers vol trainingskleding, fietsen, massagetafels – voor nogal wat oponthoud gezorgd. Net als de in het zwart gehulde mannen met grote baarden, hoge hoeden en lange pijpenkrullen langs hun oren, die een voor een hun hoed moesten laten checken op bommen alvorens ze door de douane mochten.

Eenmaal aan boord bleek de startbaan volgesneeuwd. Geduldig vertelde de stewardess dat er te weinig personeel was om de baan sneeuwvrij te maken en dat het nog wel eventjes kon duren. Terwijl het ongeduld van de passagiers toenam, bleef zij een serene rust uitstralen. Zelfs toen twintig bebaarde heren als één man opstonden en naar de achterkant van het vliegtuig stormden, om daar met hun hoeden tegen de toiletdeur en de onboard magnetron aan schommelend hardop te gaan staan bidden. De arme stewardess stond er tussenin geperst en probeerde de mannen duidelijk te maken dat zij daar in het kader van de veiligheid niet als haringen in een tonnetje konden bidden.

Twee uur en talloze gebeden later stegen we op. De twee peuters aan boord krijsten vier uur lang om het hardst, gesust door de eindeloos geduldige stewardess. Als ik haar was geweest, had ik de peuters al lang uit het raam gegooid. Maar nee. Ze bleef rustig. Glimlachte. Hoe deed ze dit toch? Wat was haar truc?

Haar collega vroeg zich kennelijk hetzelfde af. Want plots hoorde ik de stewardess fluisteren: “Van buiten zie ik er misschien rustig uit, maar van binnen ben ik één brok stress.” Bleek ze toch een mens. En wat voor een. Bravo.

Verschenen in De Stentor, zaterdag 9 februari 2013