Everyone’s dad

Zelden heb ik zo’n klein mannetje op de fiets gezien. Als ik naast hem rij, voel ik me een regelrechte reuzin. Je zou denken dat hij een van de vele profs hier in Girona is, zo stijlvol zit hij op de fiets. Tot je zijn gezicht ziet. Dan kun je niet anders dan constateren dat de dagen van zijn profcarrière al lang geteld zijn.

Het liefst fietst Neil Martin iedere dag. Met zijn zoon, die in de voetsporen van zijn vader is getreden en tot ‘s werelds betere klimmers behoort. Of met een groep. Als hij maar fietsen mag. En verhalen vertellen. Verhalen over hoe hij tijdens de Olympische Spelen van 1980 in Moskou met Peter Winnen in een stampvolle Russische discotheek belandde, waar ze maar twee platen hadden: ‘iets met Moskou’ en de YMCA. En die draaiden ze om beurten, de hele nacht lang.

Hij leert me nuttige Ierse woorden, zoals ‘doorfull’ voor een ontzettend grote kerel. Zo’n kerel die bijna niet door de deur past, bij wijze van spreken, een kerel die de deur vult. Ik vind dat woord zo mooi dat we het wat mij betreft per direct in Nederland zouden moeten invoeren. Een ‘deurvol’. Zodat oma’s niet meer tegen hun kleinzonen hoeven te kirren dat ‘ze zo groot geworden zijn’, maar gewoon kunnen zeggen: ‘Jongen, wat word je toch een deurvol!’

Iedere keer weer vergeet ik dat hij tijdens zijn carrière een tijd lang in Nederland heeft gewoond, in een grote boerderij aan de IJssel bij Epe, waar ik op mijn trainingsritten thuis regelmatig langs kom. Daar heeft hij de taal aardig opgepikt. Ik moet echt op mijn woorden letten in zijn gezelschap. Want voor ik het weet noemt hij me ‘kaaskopje’ en vraagt hij of ik wel eens ‘brood met speculaasjes’ eet.

En hij zorgt ervoor dat ik het nooit meer in mijn hoofd haal om met een vieze fiets te verschijnen. “Wat voor zin heeft het om je fiets te poetsen als hij morgen toch weer vies wordt”, vroeg ik laatst aan hem, niet wetend dat hij op het gebied van materiaal buitengewoon secuur is. Hij keek me aan met zijn doordringende blauwe ogen en zei, droogjes: “Zeg eens, denk je hetzelfde met betrekking tot je billen als je op de wc zit?”

Vroeger was hij bekend als zichzelf. Tegenwoordig kent iedereen hem als ‘Dan’s dad’. De trotse vader van een prof die zelf ooit prof was. Ik heb nog nooit een man van 52 ontmoet die zo fit is en zo verliefd op de fiets en alles wat daarmee te maken heeft. Hij gaat met plezier twee uur zitten kleumen op een scooter, zodat ik een tempotraining kan doen in zijn wiel. Als ik hem na de training wel kan omhelzen van dank en zeg dat ik me gewoon niet kan voorstellen dat mijn eigen vader zoiets met mij zou doen, zegt hij met pretlichtjes in zijn ogen: “Ach. Hier in Girona ben ik niet alleen Dan’s dad. Ik ben everyone’s dad.”