Natte mat

Eindelijk kan ik weer een staartje in mijn haar. En dan bedoel ik een fatsoenlijk staartje, een staartje dat die naam verdient en niet een paar met moeite bij elkaar getrokken haren die verstoppertje spelen in het elastiekje.

Ik had zo’n kittig kort kapsel dat mij in de meeste situaties ontzettend goed stond, al zeg ik het zelf. Er was slechts één situatie waarin ik het toch echt een stuk minder vond. Onder een helm. Als wielrenster zie je er al niet altijd even vrouwelijk uit, maar met kort haar onder een helm nog minder. Een staartje of vlecht maakt een en ander een stuk vrouwelijker.

Aangezien ik toch redelijk veel uren van de dag getooid met helm doorbreng, besloot ik mijn haar dus toch maar weer te laten groeien. Het was overigens niet enkel de ijdelheid die mij ertoe zette mijn kapster even een tijdje van haar brood te beroven. Nee, het allergrootste nadeel van kort haar onder een helm is: een natte mat in je nek.

De nek is immers een plek die al snel een zweterig wordt, de hitte van de rug stijgt op en maakt de haarpuntjes nat. Dat voelt onprettig zo gauw er wind langs komt. En dat gebeurt eigenlijk continu als je fietst. Zonder staartje ga ik op de fiets dus door het leven met een plakkerige zweetnek.

Daarom vind ik de haardracht van een groepje Nederlandse profs des te opvallender. Laurens ten Dam, Dennis van Winden, Koen de Kort, Roy Curvers, Marc de Maar: ze hebben allemaal haar dat aan de achterkant onder hun helm uit wappert en dat na de geringste inspanning al verandert in een natte mat. Dat is toch hoogst onaangenaam?

Ik heb mijn hoofd gebroken over het idee achter deze haardracht, maar ondanks dat het een typisch Nederlands verschijnsel lijkt – zelfs de doorsnee Italiaan draagt zijn haar korter – heeft het niet met de ploeg van de heren te maken. Ze rijden immers pelotonbreed. Luiheid kan het niet zijn, want een dergelijk kapsel is behoorlijk onderhoudsintensief. Het zal mij niet verbazen als de heren stuk voor stuk meer haarproducten dan de gemiddelde vrouw in hun toilettas hebben.

IJdelheid is een optie, ware het niet dat er een cruciaal aspect aan het natte matten-kapsel is dat dit volledig weerspreekt. Ik draag mijn haar niet voor niets met een pony, namelijk. Een pony die mijn voorhoofd ook ónder de helm bedekt. Voornoemde heren smeren hun haar doorgaans echter met grote klodders gel achterover, zodat het uit hun ogen blijft. Op het eerste gezicht niks mis mee. Maar ik weet zeker dat juist deze pro’s weten dat: bloot voorhoofd + een helm + brandende zon = heel vreemde vlekken op je hoofd. Vandaar dat ijdelheid onmogelijk de reden kan zijn voor deze haardracht. Enkel Italianen als Pipo Pozzato acht ik ijdel genoeg om gekke vlekken en randjes zorgvuldig bij te werken met zelfbruinende crème. Dat doen nuchtere Nederlanders niet.

Ik sta dus voor een groot raadsel. Misschien moet dat maar mijn doel van dit seizoen worden: uitvinden waarom deze mannen hun haar zo dragen. De enige reden die ik nog kan bedenken, is dat ze gewoon niet weten dat een natte mat makkelijk te voorkomen is. Dat een staartje zoveel verlichting biedt. Daarom zal ik een zakje elastiekjes meenemen als ik op onderzoek uitga. Want als ik het loodzware leven van mijn fietsende broeders ook maar een beetje kan verlichten, dan doe ik dat natuurlijk met liefde.