Scherven rapen
Duizenden op de vlucht in Mali. Een nieuw bloedbad in Syrië. Protesten bij de Nederlandse ambassade in Rusland. Dat zijn de belangrijke dingen die gebeuren in de wereld. Daar zou mijn column over moeten gaan.
Maar dit is de sportpagina. En ik ben wielrenner. Het zou gek zijn om niet over Lance Armstong te schrijven. Ik moet bekennen: ik ben niet wakker gebleven. Geen van de twee nachten. Meer dan de samenvatting in het Journaal (“yes, yes, yes, yes, yes, not in my opinion”) heb ik niet gezien.
Ik klim vanochtend gewoon op de fiets. Net als gisterochtend, voor een training van vier en een half uur. De lucht was fris in Girona, maar toen we de stad uit reden richting de kust en de zon achter de wolken vandaan kwam, werd de temperatuur al snel aangenaam. We reden door de heuvels, over uitgestorven wegen waar Armstrong ook talloze malen gefietst moet hebben. In de jaren dat hij het meeste slikte en spoot, woonde hij hier in Girona. Bij mij om de hoek, om precies te zijn.
Natuurlijk hadden we het erover op de fiets, mijn Canadese en Britse trainingsmaatjes en ik. Niet over wat hij net als bijna al zijn generatiegenoten gedaan heeft. Daar hebben we het al lang niet meer over. Dat is genoegzaam bekend, daar hoeft hij geen bekentenis voor af te leggen. Nee. We hebben het er vooral over wat wij er nu mee moeten. Want wij krijgen het iedere dag te horen.
Wielrenners zijn dopinggebruikers. Allemaal. Wij dus ook. Zeggen we van niet? Dan liegen we natuurlijk, zoals alle wielrenners doen. We reden over de laatste heuvels en zagen de Middellandse Zee die zich onder ons uitstrekte. Een uitzicht zo adembenemend dat ik er normaal volledig door in beslag genomen word. Maar gisteren bleef mijn stemming treurig.
Hoe overtuig je doorsnee nieuwsvolgers er middenin zo’n allesomvattende mediahype rondom een paar dozijn fietsende mannen die elkaar tien jaar geleden met illegale middelen bestreden van dat het nu anders is? Dat jij niet gebruikt? Hoe bewijs je dat je niet liegt? En dan zijn wij nog vrouwelijke wielrenners die bekend staan als ‘schoner’ – ik kan me bijna niet voorstellen hoe frustrerend deze tijden voor mijn schone mannelijke collega’s moeten zijn. Want die zijn er hoor, al zult u dat vast niet geloven.
We daalden af, de warme zeelucht golfde ons tegemoet. Ik heb er echt genoeg van dat het hele nieuws beheerst wordt door die ene oneerlijke meneer, dacht ik, terwijl ik de laatste bocht van de afdaling door zeilde. Alsof er niet meer oneerlijke meneren op de wereld zijn, die heel wat meer schade aanrichten dan deze oneerlijke renner. Dus laten we het een beetje in perspectief zien.
Laat Armstrong na dit hele gebeuren fijn een boerderijtje kopen in Texas en daar een nieuw bestaan beginnen. Dan rapen wij wielrenners de scherven wel bij elkaar. En kunt u zich weer bekommeren om de echt belangrijke dingen op de wereld.
Verschenen in De Stentor, zaterdag 19 januari 2013
Marijn | 21 januari 2013 |
English
Beste Marijn, ik wil het graag samen met je in persectief zien, maar dan wel het juiste. Los van de, inderdaad bovenmatige aandacht voor Armstrong zijn er echter nog wel wat zaken die in dit perspectief thuis horen. Ook in 2012 zijn er veroordelingen wegens doping geweest en we weten nog steeds niet hoe de procedure tegen Frank Schleck zal aflopen. Ook een mooi voorbeeld van transparantie, om over Contador maar te zwijgen. De beroepsgroep heeft er zelf voor gezorgd dat de situatie is zoals deze is. Er rijden, op de fiets of in de ploegleidersauto, nog te veel mensen rond met kilo’s boter op het hoofd. Zolang in die contreien nog geloofd (of gehoopt) wordt dat het verleden begraven kan worden zullen de goeien met de kwaaien meten lijden. Maar troost je, jullie zijn in goed gezelschap: bankiers, vastgoedhandelaren, woningcorporaties, zorgmanagers. Het lijkt wel een gewoon breed maatschappelijk probleem, dus toch iets om je druk over te maken.
Het verschil is, Wim, dat bankiers, vastgoedhandelaren, woningcorporaties en zorgmanagers de maatschappij daadwerkelijk schade berokkenen door hun handelen.
Wielrennen is vermaak, een bijzaak in het leven, wielrenners beschadigden alleen zichzelf met hun dopinggebruik. Maar ‘wij’ zijn al dagen voorpaginanieuws – terwijl de mensen waar jij het over hebt dat welbeschouwd zouden moeten zijn! Dat bedoel ik met de zaken in perspectief zien. De jacht op dit soort graaiers en witte boordencriminelen stelt niets voor (sterker: ze krijgen vaak een bonus toe) in vergelijking met de heksenjacht op wielrenners.
Als je die heksenjacht te verantwoorden vindt met het argument dat wielrenners een voorbeeldfunctie hebben – die hebben bankiers, vastgoedhandelaren, woningcorporaties en zorgmanagers ook.
Ik be het helemaal met je eens, Marijn. Het wordt behoorlijk buiten proporties getrokken maar dat neemt niet weg dat er wel wat aan de hand is. En ik denk dat het kan worden opgelost door openheid en eerlijkheid te laten zien en niet in de slachtofferrol te duiken. Uiteindelijk zullen dan de echte rotte appels zichtbaar worden. En wat mij betreft: niet bij voorbaat veroordelen. Ik blijf respect hebben voor alle prestaties, ook die behaald met doping want ook toen zijn de longen uit het lijf gereden. Wielrennen mag vermaak zijn, maar onderschat niet de rol bij karaktervorming. Er zijn maar weinig sporten waar opofferingsgezindheid en doorzettingsvermogen zo duidelijk in beeld wordt gebracht. Voor mij is dat maatscappelijk belang groter dan de rol van een corrupte bankier.
Hoe wordt er in het vrouwenpeleton eigenlijk gereageerd op het stoppen van Nicole Cooke?
Beste Marijn, al mijn hele leven ben ik wielerfan. Ik genoot van de prestaties en had mijn eigen wielerhelden. Als je dan wat ouder wordt en je de verhalen over doping dan ook begrijpt hoop je, tegen beter weten in, dat jou helden dat niet doen. Dat dat nu officieel tegen beter weten in was is niet leuk maar ik denk gelijk, iedereen gebruikte dus!!! dus mijn helden blijven helden. Weer tegen beter weten in. Ik weet echt niet wat ik er mee moet. Ik snap jou heel goed dat je het kotsbeu wordt, dat gezeik over doping. Zou ik ook worden. Generaliseren gebeurt ook in mijn beroepsgroep en ik ben het soms zat alles maar te verdedigen en laat het maar. Tegen mijn principe maar wel gemakkelijk. Toch is het hele gebeuren belangrijker dan je denkt. Want ik denk dat mensen helden nodig hebben. Jij haalt o.a. Syrië aan. Wat zou dat land er nu anders uit zien als die mensen daar echte helden hadden ipv een dictator die je verplicht bent te eren. Sport creëert zulke helden, mensen om trots op te zijn, samen voor te juichen. Geef het volk brood en spelen zei een andere dictator eens. IK zag tijdens het WK Marianne voor het eerst live. Ik werd er gewoon emotioneel van. Ze fietste gewoon voorbij. inrijden noemen jullie dat. Er zijn miljoenen mensen die zulke helden hebben, en sporthelden zijn denk ik de grootste, na Nelson Mandela. Wat nu als blijkt dat al die heldendaden herschreven moeten worden (in het hoofd althans). Dan is het wat mij betreft niet zo onbelangrijk. Overigens geniet ik nog steeds van het hele wielergebeuren.
Ach. Natuurlijk is het allemaal niet zo belangrijk. Maar mensen horen graag mooie verhalen en geloven daar graag in. Mensen worden niet graag herinnerd aan het feit dat die mooie verhalen worden beleefd door andere ménsen, dat helden mensen zijn, dat daar klootzakken tussen zitten. En als we de klootzakken kunnen vergeven (“alle succesvolle sporters zijn klootzakken!”), dan níet degenen die ons de verhalen ontnemen – dat, boven alles, maakt ons boos. Sport is fantastisch escapisme, denk ik, en dat willen we graag zo houden.
Niet dankzij de doping, maar dankzij de glasharde leugenaars zal wielrennen nog lange tijd de schijn tegen hebben. Daar is niets aan te doen. Helaas is de bewijslast verschoven. Dat moet ontzettend frustrerend zijn, maar dat is helemaal te wijten aan de leugenaars. Je kunt daar kanttekeningen bij plaatsen over hypes en die lange tijd kritiekloze volgelingen en alle enablers en die glasharde leugenaars die het ook niet makkelijk hadden en het systeem met geld en sponsoring dat alles in de hand werkt, maar dan nog is het de schuld van de leugens.
De enige manier om mensen te overtuigen is absolute openheid, denk ik – feiten, cijfers. En dan nog overtuig je niet iedereen. Maar hoe dan ook, mensen wíllen geloven in de verhalen. Ze lopen niet zomaar weg. En dat kan zomaar betekenen dat we over tig jaar weer in deze situatie zitten. Maar het betekent ook dat de sport zijn liefhebbers en bewonderaars zal blijven houden.
Het waait over.
Sorry, comments for this entry are closed at this time.