Het moment

Op maandag 7 januari 2013 nog een keer beginnen over jouw sportmoment van 2012 slaat natuurlijk nergens op. Maar ik doe het toch. Ondanks dat het nog een onwijs uitgekauwd moment is ook. Want toen ik er gisteren voor een interview over nadacht wat mijn moment van 2012 is, moest ik tot mijn schrik toegeven dat het niet mijn eigen overwinning was. Het was niet eens een moment van mezelf.

Het was het moment van Marianne Vos. Haar tweede moment eigenlijk. Voor haarzelf een stuk minder beladen dan het eerste, vermoed ik, de gouden medaille op de Spelen. Terwijl ik de interviewer een politiek correct antwoord gaf en een moment van mezelf verzon, kon ik me niet eens concentreren op mijn antwoord omdat ik alleen maar aan het WK in Valkenburg kon denken.

Aan hoe ik bij Karl Vannieuwkerke aan tafel zat voor een voorbeschouwing op de Belgische tv-zender Sporza. Die liep een beetje uit. Over mijn schouder had ik de meiden al zien verzamelen bij de startlijn. De meiden waarmee ik het hele seizoen gekoerst had. Zij stonden daar, ik zat hier.

Aan hoe de speaker het publiek opzweepte, hoe de helikopters dichterbij kwamen, hoe het gejuich aanzwol terwijl ik Karl een antwoord probeerde te geven. Mijn nekharen kwamen overeind. Ik voelde de helikopters in m’n buik. Ik hoorde Karl luid en duidelijk in de oortjes die ze me hadden gegeven, maar ik kon me nauwelijks concentreren of hem aankijken.

Aan hoe ik de onbedwingbare neiging had me om te draaien, te kijken naar het peloton dat vlak achter me stond, op het punt om te starten. De speaker telde samen met het publiek terug van tien naar start terwijl ik mezelf hoorde zeggen dat Marianne ging winnen, vermoedelijk met veel hulp van Anna van der Breggen. Ik hoorde het startschot. Ik voelde de windwervelingen van de op nog geen twee meter afstand passerende rensters. Het kippenvel stond op mijn armen.

Aan hoe ik daarna bij Gio Lippens aanschoof, om samen met hem verslag van de koers te doen voor Radio 1. We zaten op klapstoelen in een piepklein hokje, met een hardplastic raam dat precies uitkeek op de meet. Voor ons twee televisies, eentje met beelden van de koers en eentje met de tijdsregistratie. Er was nog net ruimte over voor het mengpaneel waarmee we verbinding met Hilversum hadden, een laptop en een beker koffie.

Aan hoe ik eerst onwennig maar al snel vloeiender in de pilotenkoptelefoon praatte. Aan hoe de koers als in een droom aan me voorbij ging en zich precies zo ontvouwde als ik me had voorgesteld. En aan het moment waarop Marianne demarreerde, op de Cauberg. Ik had haar dat al eens recht voor mijn neus zien doen, tijdens een koers waarin we samen in de kopgroep zaten. Onnavolgbaar. En nu nog een tikkie onnavolgbaarder.

Aan hoe ik op dat moment los kwam van mijn stoel, wel door het plastic raam naar buiten wilde springen en hoe de woorden op de overbekende Radio 1-finishtune een voor een uit mijn mond tuimelden zonder dat ik precies doorhad of er zelfs maar over nadacht wat ik zei. Volledig in vervoering, helemaal in the flow.

Het klonk zo. (Vanaf 2’15” kom ik erin.)

Dat dus. Dat was mijn sportmoment van 2012. Ik beleefde het intenser dan mijn eigen overwinning, of andere goede resultaten die ik het afgelopen jaar of ooit daarvoor geboekt heb. Met meer kippenvel en meer kriebels. Ik heb het voor de interviewer verzwegen. Want het deed me ontzettend aan mezelf twijfelen. Als jouw sportmoment niet een moment van jezelf is, wat voor topsporter ben je dan?

Foto: sportfoto.nl