Naast me staat mijn racefiets, onherkenbaar. Aan het stuur hangt een helm die ooit geelzwartgroen was en nu zwart.

Ik probeer wat zand uit mijn ogen te vegen, maar mijn handen en gezicht zijn zo vies dat het meer op modder verplaatsen dan schoonmaken neerkomt. Als ik mijn natte haar fatsoeneer, daalt er een regen van zand en kleverige bloesems voor mijn voeten neer.

Iedereen die het perron op komt staart naar me. De een wat langer dan de ander. Afgaand op de staat mijn benen en voeten kan ik wel raden hoe mijn gezicht eruit ziet.

Ik bestudeer de starende gezichten en probeer te raden wat ze denken. Arm kind, ze heeft het vast koud, zie ik op het gezicht van een oudere man met een grote rugtas. Ieeeeuww goor!, schreeuwen de blikken van drie zorgvuldig opgemaakte tienermeisjes. Niet in mijn trein…, vrees ik van het stuurse gezicht van een conducteur te lezen. Ik pak zo wel een krantje voor onder mijn bips, sein ik hem in gedachten toe.

Maar de meest voorkomende blik is er toch een van Wat heeft zij (is het wel een zij?) in ‘s hemelsnaam uitgespookt?! Met mijn eeuwige behoefte mezelf te verklaren, vooral als ik er naar normaal menselijke maatstaven bijloop als een rariteit, zou ik aan al die mensen wel willen uitleggen hoe het zit. Misschien moet ik de omroepinstallatie even gebruiken.

Dingdong.

Dames en heren.

Dat zwarte monster op perron 4a is in werkelijkheid een vrouw. Ze ziet er misschien verschrikkelijk uit, maar ze heeft gewoon een trainingskoersje gereden op een zeiknatte straat, onder druipende bomen, tussen wielen die niet alleen zand maar ook natte bloesems in haar gezicht spetterden.

Ze vindt het zelf ook een beetje gênant om er zo bij te staan. Normaal ziet ze er (echt waar!) een stuk meer ladylike uit. Maar nu dus even niet. Op de fiets van Zwolle naar Deventer ging prima ondanks de stortregen, maar na het koersje ook nog eens terug rijden, nat en koud, alleen, in de schemering, is net iets teveel van het goede. Vandaar dat ze hier modder staat te verspreiden.

Let vooral niet teveel op haar.

Dank u.

Nou, dan schaam je je wel. Zeker als je in het startvak van Omloop der Kempen naast ene heer Schep staat, die er luid commentaar op geeft. Dat dit echt niet kan. Dat ik mijn fiets en mezelf te schande maak.

Ja, dat weet ik ook wel. Ik durf al bijna niet over straat zo, hou steeds schielijk mijn hand of jasje er een beetje voor, in de hoop dat niemand ziet dat ik mijn Powertap-computertje met duct tape op mijn stuur heb geplakt. Kun je je voorstellen hoe ik me voel als iemand er ook nog eens luidkeels de spot mee drijft.

Hahaha, probeerde ik met mijn rode wangen zijn opmerkingen weg te lachen, hahaha. Dubbelzijdig plakband? Ja, hahaha. Maar we moeten over kasseien. Dan blijft dat toch niet zitten? Hahaha. Stel je voor dat ‘ie valt, omkeren gaat niet tijdens de koers. Hahaha. En het is toch best een duur ding. Haha.

Ik wilde wel onder de straatstenen verdwijnen. Maar een betere oplossing weet ik ook zo een, twee, drie niet voor deze schaamtevolle situatie die al maanden aanhoudt. In februari ging het houdertje van mijn computer kapot. Ik speurde op internet, belde met Veltec, het bedrijf dat Powertaponderdelen levert, “maar nee, mevrouwtje, niet aan particulieren, alleen aan dealers”, ging naar de dichtstbijzijnde Veltec-dealer, maar “bestellen bij Veltec? Vergeet het maar, die zijn hartstikke onbetrouwbaar. Je kunt wachten tot je eens ons weegt en dan nog leveren ze niks” en bestelde dit kleine stukje plastic van ellende dan maar rechtstreeks in Amerika, via onder wielensponsor – die ook nog eens met Veltec belde en daar óók geen steek verder kwam omdat het houdertje wel op de website aangeboden wordt maar in feite niet op voorraad is – want dat gaat sneller dan als particulier, zeiden ze, en nu is het begin mei en zit ik nog stééds prutsend met duct tape en met steeds diepere deuken in mijn ego op een nieuwe computerhouder te wachten. Hoe moeilijk kan het zijn om een stuk plastic van een paar euro te leveren? Heel moeilijk, kennelijk.

Maar leg dat maar eens uit zonder je coolness te verliezen.

Klik hier voor de uitslag van de Grote Prijs Groenen Groep.

Ik kreeg hem toen ik drie jaar werd. Hij was helemaal ingepakt in van dat gele Intertoys-papier; ik had nog nooit zo’n groot kado gezien.

Ik kreeg ook nog een wit mandje met een bloem erop voor aan het stuur. En op de bagagedrager zat zo’n klem, waar je vingers zo fijn tussen konden komen, maar waaronder ik mijn pop met het zachte lijfje ook makkelijk kon vastklemmen en meenemen.

Volgens de familieverhalen reed ik een tijdje met zijwieltjes rond, maar wilde ik al snel zonder. Dus oefende ik op het veldje achter ons huis tot ik er letterlijk bij neerviel.

Ik herinner me nog die zeurende zin in huilen-brok in m’n keel, omdat ik steeds maar weer omviel, waarna mijn vader me weer op de Loekie zette, me een duwtje gaf en ik opnieuw omviel, met m’n knieën op het natte gras, of op m’n kop in de struiken.

Maar opgeven? Ho maar.

Ik ging net zo lang door tot ik zonder zijwieltjes fietsen kon. Volgens mij duurde het nog geen uur voor het zover was. Ik vond dat zelf een uur te lang; ik was een ongeduldige driejarige.

Ja. Dat herinner ik me nog goed.

Telkens als ik zulke verhalen lees, voel ik een steek van jaloezie. En tekortkoming. Want – ik durf het bijna niet toe te geven – mijn wielerliefde is van recente datum. Zeer recente datum, zoals vriend J. me vanavond tijdens het eten subtiel inpeperde.

Weet je niet meer dat ik een paar jaar geleden per se met je mee moest ergens naartoe, vroeg hij, op de dag van de Amstel Gold Race? Ik kon me dat echt niet meer heugen – wat eigenlijk al meer dan genoeg zegt. En dat ik op de terugweg in de auto de radio nog aanzette om de finish te horen, vervolgde J., omdat we te laat thuis zouden komen om het op televisie te zien? Op de vraag wanneer dat dan in godsnaam geweest moet zijn, antwoordde hij dat het een van de jaren was waarin Michael Boogerd weer eens tweede werd. Tussen 2003 en 2005 dus.

Het zal wel waar zijn. J. overdrijft graag, maar liegt nooit.

Ongelooflijk, als ik er zo op terugkijk, dat er tijden waren waarin de Amstel Gold Race me volledig koud liet. Zo koud zelfs dat ik J. kennelijk dwong zich dit prachtige schouwspel te ontzeggen om weet ik veel wat voor volstrekt oninteressants met mij te ondernemen. Ik kan me tenminste niet herinneren wat we gingen doen die dag, dus het kan onmogelijk iets groots en meeslepends zijn geweest.

De leegheid van mijn leven toen schokt me, om met de meester zelf te spreken.

Ik kan het proberen te ontkennen, of verhalen verzinnen, maar ik ben gesteld op eerlijkheid. Al lazer ik nu languit van mijn voetstuk, ik moet het toegeven: ik heb geen nostalgische verhalen over hoe ik als driejarige zonder zijwieltjes rondjes om het veldje achter ons huis crosste, of als zevenjarige spring in ‘t veld alle jongens uit de straat versloeg op m’n groene Loekie. Nee. Ik werd zo’n zes jaar geleden pas wielerfan. Door vriend J., die me uiteindelijk toch wist te overtuigen van de schoonheid van de sport. En voor ik het wist werd ik er helemaal door opgeslokt. Met huid en haar.

Ik haal de schade in. Maar kun je je met recht een wielerfan, of zelfs een wielrenner noemen, met deze armzalige persoonlijke geschiedenis? Eigenlijk ben ik een nepper. En jullie hebben het recht dat te weten, vind ik. Zo. Dat is eruit, voor eens en altijd. Ik hoop dat jullie het me vergeven, ooit. Hoe dan ook zal ik voortaan zwijgen over mijn tekortkomingen, want wat niet weet, wat niet deert, immers. Maar jammer blijft het wel. Ik had ook zo graag nostalgische herinneringen gehad.

Dat betekent nog een dag superscherp koersen, want de nummer vier staat op zeven seconden en de nummer vijf op dertien seconden achterstand. Extra complicerende factor: er zijn in twee tussensprints en op de finishlijn bonificatieseconden te verdienen. De nummers vier en vijf gaan zeker proberen die secondes te pakken, want dan zouden ze Sharon op de laatste nip nog voorbij gaan in het algemeen klassement.

Wij kunnen natuurlijk zelf gaan sprinten voor die bonificatieseconden, maar we kunnen ook kiezen voor de veilige en bovenal minder hectische weg: zorgen dat er een kopgroepje ontstaat met daarin een van ons en verder vrouwen die niet meer meedoen voor het algemeen klassement. Dat kopgroepje kaapt alle boni’s weg en de AA’tjes in het peloton hoeven enkel Sharon ongeschonden naar de finish te helpen.

De vrouw in de kopgroep heeft als allerbelangrijkste taak: haar gat eraf rijden, want de groep moet hoe dan ook wegblijven. Als de vluchters vlak voor de finish teruggepakt wordt, zitten we immers alsnog met de ellende van de bonificatieseconden op de meet.

Sharon heeft de rugnummers van de twee vrouwen die haar klassement nog om zeep kunnen helpen op haar arm geschreven, hoewel ze die nummers inmiddels dromen kan, maar je weet nooit. Voor de zekerheid. In het geval van een black-out. Wij bereiden ons intussen voor op een harde start van de koers, want we zijn vandaag vast niet de enigen die belang hebben bij een kopgroep. Iedereen ruikt kansen, het algemeen klassement ligt in de plooi en veel renster op forse achterstand kunnen alleen nog voor succes in deze etappe gaan.

Een kopgroep opzetten is in het geheel niet zo vanzelfsprekend als het op televisie lijkt. Het is echt niet zo dat we strootjes trekken of ienemienemutten om te beslissen wie er vantussen mogen gaan vandaag. Geenszins zelfs. Jullie zetten de tv pas aan als zo’n vlucht al uren een feit is, maar wat daaraan vooraf gaat is een slagregen aan demarrages, tot uiteindelijk een klein groepje wordt ‘vrijgelaten’ door het moe gestreden peloton.

De koers trekt zich dus verschroeiend hard in gang. Ik voel me verschrikkelijk slecht. Mijn maag protesteert, keert zich om, schreeuwt om stoppen met deze ellende. Maar stoppen, dat zit er vandaag echt niet in. Dus jammer maag, we gaan gewoon door. What doesn’t kill you makes you stronger, grom ik tussen mijn opeen geklemde kaken door. Na twee rondes rijdt er een grote groep weg. Te groot. De Lululemons zijn het er niet mee eens en zetten de achtervolging in, kop over kop. We komen dichterbij.

Als die groep teruggepakt wordt, zeg ik tegen mezelf, dan gaat het gebeuren. Dan rijdt de slag van de dag weg. Ik weet het zeker. We komen nog dichterbij. Mijn hele lichaam lijkt zich samen te trekken rond mijn maag als ik door de wind naar voren rijd. We gaan een bocht om, de wind blaast nu vol in onze zij, en we zijn bij de weggereden groep.

Dit is het moment. Ik heb nog vaart, zie niemand demarreren en ga dus zelf, buiten het peloton om, op het kantje zodat er niet teveel vrouwen in mijn wiel kunnen kruipen, hard, hard, harder. Ik kijk om. Drie, vier rensters volgen in mijn slipstream. Daarachter zie ik een gaatje. Ik rij door, trek door, vlieg de volgende bocht door en kijk weer om. Het gat is groter. Come on, help! roep ik tegen de meiden in mijn wiel. Ze aarzelen. This is the break! roep ik. Ik trek nog een klein eindje verder door en dan begint ons groepje aarzelend te draaien.

Een Oekraïense, een Australische, een Cipollini, een Lululemon en ik. We rijden de eerste kilometers heel hard. Of nou ja, vooral ik rij heel hard. Als het gat eenmaal geslagen is, neem ik wat gas terug en ontstaat er een evenwicht in de groep. De Australische, de Lululemon en ik wisselen elkaar snel af op kop, de Cipollini hangt alleen maar de lapzwansen in het laatste wiel en de Oekraïense heeft een brommer gegeten bij het ontbijt, blijkt nu.

Ik bedoel, met een voorsprong van twee minuten hoef ik niet per se continu met vijftig kilometer per uur over de Tsjechische wegen te denderen. De Oekraïense blijkbaar wel. Van mij mag ze. Hard hijgend kijkt ze iedere keer achterom waar ik blijf voor mijn aflossing, maar ik kom natuurlijk pas als zij stilvalt. Ik ben niet gek. We hebben nog vijftig kilometer te gaan en het is wel duidelijk: het peloton vindt het oké, wij blijven weg. Ons plan om Sharon op het podium te houden, is geslaagd.

Ik probeer de vorm van mijn medevluchters te peilen. De Oekraïense zit met haar krachten te smijten alsof ze er bergen van heeft. Het zal mij benieuwen, maar aan haar gehijg te horen zit ze zichzelf enorm op te blazen. Dom. Van waaier rijden begrijpt ze ook niet veel, want iedere keer weer moeten we haar toeschreeuwen dat ze aan de ándere kant van de weg moet gaan rijden.

De Australische en de Lululemon zijn moeilijker in te schatten. En wat betreft de Cipollini: die zit óf in het laatste wiel te wachten tot ze in de laatste kilometers een verschroeiende demarrage gaat plaatsen (leer mij die Cipollini’s kennen), óf ze is zo moe dat ze niks anders kan dan volgen. Scherpte is hoe dan ook geboden, straks, als we echt richting finish gaan.

Maar voorlopig draaien we rond en rond, kilometer na kilometer. Hoe opwindend het ook klinkt om in de kopgroep te zitten, het is eigenlijk hartstikke saai. Nog drie rondes. Liedjes in mijn hoofd doden de tijd. What doesn’t kill you makes you stonger… Nog twee rondes. De smalle hobbelweggetjes waar we storm tegen hebben zijn het irritantst.

Nog een ronde te gaan. Nu gaat het gebeuren. De maag die me in het begin van de koers nog zo in de weg zat, vult zich nu met kriebels. Ploegleider Bram komt naast me rijden. Niet te vroeg aangaan op de finishklim, roept hij me toe, want dan val je stil! Op de voorlaatste klim voel in dat mijn benen nog best oké zijn.

Nog vier kilometer te gaan. Nog drie. Daar gaat de Cipo! Zie je wel! Power zit er niet bepaald achter. De Lululemon springt achter haar aan, ik blijf in het wiel van de Oekraïense brommer, want die zal het gat zeker dichtrijden. En dat doet ze. Voorlaatste bocht. Ik blijf bij mijn gangmaker, in het tweede wiel, want ik weet zeker dat zij van onderaan de slotklim aangaat en dan zeer hoogstwaarschijnlijk stilvalt. De Australische en de Lululemon zijn explosiever in de sprint dan ik. Dus ik zal van ver, vanuit het wiel van de Oekraïense, moeten gaan en hopen dat ze er niet meer overheen komen.

Laatste bocht. De Oekraïense rijdt op volle kracht omhoog en valt op tweehonderd meter voor de finish stil. Ik schakel op en kom uit haar wiel. Shit, dat verzet is te groot voor een echte explosie. Ik rij weg, zie in de schaduwen op het asfalt dat ze in mijn wiel zitten en geef alles wat ik heb. Op twintig meter voor de meet sprinten ze langs me, de Lululemon en de Australische, maar ik blijf vol gaan, want ik wil absoluut als derde finishen. Dat lukt.

Ik denk Wow! en KUT! tegelijk: als ik beter geschakeld had was ik met een explosievere jump misschien wel losgeraakt van de anderen, had ik wie weet wel gewonnen, maar o wauw o wauw wat gaaf, mijn eerste podiumplaats in een internationale koers en kijk, daar wint Sharon ook nog de sprint van het peloton!

Ik ben niet dood, ik ben sterker. En een ervaring rijker. Een heel leerzame ervaring, voor als ik nog eens mag sprinten voor een podiumplek. What doesn’t kill you makes you smarter.

Klik hier voor de uitslag van de vierde etappe en het algemeen klassement van Gracia Orlova.

Foto: Karvinsky Denik

Hoe dan ook. Om het chagrijn te verdrijven heb ik weer een fotoreportage voor jullie gemaakt, ditmaal van de binnenkant van mijn sobere doch schone en praktisch ingerichte kamertje. Want ik heb een aantal zeer fascinerende items aangetroffen alsmede geconstateerd dat de Tsjechische volksaard niet alleen eenvoudig maar ook praktisch en milieuvriendelijk is. Kijk maar eens mee.

Kijk, dit is dus enorm handig. Een speciale knop met een lichtje onder de schakelaar voor de badkamer. Zo hoef je ‘s nachts als je moet plassen niet op de tast de hele muur langs, je benen en hoofd intussen stotend aan alles wat in de weg staat en hangt, je ziet meteen waar je moet zijn. Waarom hebben we dat in Nederlandse hotels eigenlijk niet? Zo praktisch!

In de prullenbak in die badkamer zit niet alleen een zak, op de bodem ligt óók nog een oude krant. Alweer zo praktisch: als er alleen kleine troepjes in de bak zitten – wat doorgaans het geval is bij een badkameremmer – dan hoef je niet de hele zak te vervangen, je doet er gewoon een nieuw stuk krant in. Dit kleine detail geeft mijns inziens ook de betrokkenheid van het Tsjechische volk bij het milieu weer: waarom een hele plastic zak verspillen als dat niet per se nodig is?

Voor het tweede opvallende item in de badkamer geldt precies hetzelfde: dit donkergrijze schuurpapier heb ik niet meer gezien sinds mijn prille jeugd, toen ik nog billen van staal had omdat mijn ouders al hun boodschappen bij de natuurwinkel deden. Waarom luxe, zacht en verspillend vegen als je ook milieuvriendelijk eelt kunt kweken? Ik bedoel maar!

Maar dit, lieve lezers, is by far het meest fascinerende object in mijn kamer. Een kastje aan de muur. Ondanks dat het maar één knop heeft, ziet het eruit als een radio. En raad eens? Het is een radio! Als je aan de knop draait, komt er namelijk muziek uit. En dat is ook meteen de enige optie die je hebt: aan, of uit. Kanaalkeuze? Ho maar. Ik snap wel waarom. Deze radio stamt gewoon nog uit de tijd dat alle Tsjechische broeders en zusters enkel en alleen naar de de communistische volksradio dienden te luisteren. Overigens zit Hit Radio Orion nu op het kanaal van de communistische volksradio, maar dat terzijde.

Ik mag nog één nachtje genieten van dit fascinerende sanatorium. Morgen rijden we de laatste etappe, waarin we er natuurlijk alles aan gaan doen om Sharon op het podium te houden.

Slaap lekker, kameraden.

Nu ben ik geen kenner van de Tsjechische volksaard, maar ik heb zo’n vermoeden dat de mensen hier houden van eenvoud. De proloog van woensdagavond was namelijk allesbehalve creatief: 1,1 kilometer rechtdoor over een fietspad, een u-turn en dan 1,1 kilometer terug over een autoweg. Oké, er zaten wat flauwe bochtjes in het fietspad, het eerste deel ging vals plat naar beneden en de terugweg ging dus vals plat omhoog. Ik denk dat de organisatie het daarmee enerverend genoeg vond.

En ik denk ook dat de organisatie bang was dat we zo’n spektakel niet nog een keer aankonden en dat ze daarom maar een recht stuk snelweg (echt waar, aan de andere kant van de vangrail raasden de auto’s ons gewoon met 120 tegemoet) hebben afgesloten voor onze tijdrit van 26 kilometer. Ahum: 27,5 kilometer. Ze houden mij en mijn tellertje niet voor de gek hoor, het was echt 1,5 kilometer langer dan in het routeboek stond.

Hoe dan ook: we reden vier keer over hetzelfde stuk heen en weer. Rechtdoor, u-turn om een hekje, rechtdoor, u-turn, rechtdoor, u-turn, rechtdoor, finish – en dat alles op een ondergrond zo vlak als een biljartlaken. Zelden zoiets saais gedaan. Het was niet alleen een tijdrit voor de hardrijders pur sang, maar ook eentje voor vrouwen met een harde kop. Mijn harde kop ligt kennelijk nog in Nederland. Ik wilde de lege weg voor me zo graag verslinden, maar beet me stuk in de eindeloze asfaltvlakte. Ik ben dan ook behoorlijk teleurgesteld; ik had echt wel wat meer van mezelf verwacht dan een 24ste plaats.

Nee, dan de rit van gisteren: aan spektakel geen gebrek. Vanaf de start bij de meest idyllische elektriciteitscentrale die ik in lange tijd heb gezien reden we ruim 100 kilometer door het Tsjechische heuvelland. De wegen zijn slecht, waarschuwde de organisatie ons voor vertrek. Eigenlijk vond ik dat nog wel meevallen. Toegegeven: hier en daar zaten kraters in het asfalt waar je makkelijk met fiets en al in kon verdwijnen, maar als je een beetje oplette stuurde je daar gewoon omheen.

De spanning zat ‘m in de onverwachte objecten op de weg. Auto’s, voornamelijk, maar ook vrachtwagens, fietsers, wandelaars, honden, kinderwagens en wat dies meer zij. Natuurlijk veegde de koersorganisatie de route schoon alvorens wij arriveerden, maar een deel van het verkeer trok zich daar geen zier van aan. Reed de motoragent die de auto’s tot stilstand had gebracht door omdat wij op minder dan honderd meter genaderd waren? Dan sloeg die enorme vrachtwagen toch alsnog eventjes af, onze kant op, plots een hele rijbaan vullend terwijl wij met een samengepakt peloton in volle afdaling zijn kant op kwamen vliegen. Want hee, hij was aan het werk en tijd is geld, koers of geen koers. Het leidde godzijdank niet tot botsingen. Wel tot halve hartverzakkingen.

In die zin had de organisatie groot gelijk om ons vandaag even te laten bijkomen op een geestdodend tijdritparcours. Morgen staat een bergrit op het programma, de koninginnerit. Ik ben benieuwd wat we nu weer voorgeschoteld krijgen, ik kan niet wachten op een nieuw avontuur hier in het Tsjechische land.

Klik hier voor de uitslagen en het algemeen klassement van Gracia Orlova.

Foto: Karvinsky Denik

Nee, we waren niet aan het verkeerde adres. Ja, dit was echt de locatie waar we de komende week zouden verblijven. Een sanatorium. En wat voor een. De rest van het peloton schijnt het allemaal maar heel normaal te vinden. Nou, ik niet. Dus kijk met me mee naar dit schitterende terrein, waar tussen de roedel rensters die is neergestreken ook gewoon oudjes knikkebollend in de zon herstellen van een enge ziekte of iets anders naars.

Het sanatorium is gelegen op een gigantisch park, met een aantal van dit soort huizen. Hier hebben ze ons hele peloton in gestopt. We hebben allemaal een sober doch schoon en praktisch ingericht kamertje.

Dit is het uitzicht vanuit mijn kamer. ‘s Ochtends word ik gewekt door het vrolijke gekwinkeleer van de vogels, de zon die tussen de gordijnen door piept en het gezoem van overactieve rensters die al op de rollers zitten.

Het hele park staat vol met dit soort bankjes waarop oudjes – of soigneurs – de moede benen strekken en zich koesteren in de voorjaarszon.

We eten met het hele peloton in dit gebouw, officieel een theehuis, denk ik. Het eten is eenvoudig doch goed, maar helaas wel aan de karige kant. Ik denk dat ze in dit sanatorium niet gewend zijn aan veelvratige vrouwen.

Als ik m’n ogen tot spleetjes knijp en door mijn wimpers heen kijk, lijkt het wel alsof ik in een van de boeken van Agatha Christie beland ben. Tenminste, zo stel ik me haar plaatsen delict altijd voor.

En in deze balzaal zitten we dan aan lange tafels ons eten naar binnen te schrokken. Ik verwacht iedere keer stijlvolle dames in baljurk, heren in jacquet en het belachelijk kleine mannetje Hercule Poirot zelf binnen te zien schrijden.

Natuurlijk is het sanatoriumterrein ook rijkelijk voorzien van rustgevende kunst, alsmede kunstig gekapte struiken, waartussen Christies hoofdpersonen zich naar hartelust met elkaar smiespelend verschuilen konden.

Het contrast met onze startlocatie van vandaag kan niet groter zijn: we startten onder de rook van deze schitterende elektriciteitscentrale.

En dit kregen we als aandenken aan de etappe van vandaag: een handige mok, een keycord en een strandbal. Vooral die strandbal komt natuurlijk enorm van pas in deze etappekoers.

Qua statistieken kan ik nog het volgende melden: gisteren werd ik 7de in de proloog en vandaag finishte ik als 31ste in de eerste etappe. Morgen rijden we een tijdrit van 26 kilometer.

Tot zover. Bedankt voor de aandacht en welterusten.

Nu hoor ik u denken: Je wiel afgeven? Maar dan kun je zelf toch niet verder, Marijn? Inderdaad, dat klopt. Maar wielrennen is nu eenmaal een teamsport: het belang van de kopvrouw gaat boven dat van mij, dus dan riskeer ik graag een DNF achter mijn naam in ruil voor de garantie dat zij in de kop van de wedstrijd blijft.

Dus zo kwam het dat ik mezelf talrijke valpartijen ontwijkend, over fietspaden heen crossend, door gootjes heen stampend, kortom met gevaar voor eigen leven zo had weten te positioneren dat ik met de eerste groep mee de bekasseide Kemmelberg over kwam, maar een paar kilometer verderop met lede ogen moest zien hoe die groep er vandoor ging, zonder mij. Want ik stond in de berm met een voorwiel in mijn linker- en de rest van mijn fiets in mijn rechterhand.

Een paar seconden daarvoor had ik Lizzie naar de kant van de weg zien sturen en van haar fiets zien springen. “Go on!”, riep ze toen ze zag dat ik aanstalten maakte om ook te stoppen. Maar nee, daar was geen sprake van, dat ik haar daar zou laten staan. Na de Kemmelberg ligt een koers traditiegetrouw in brokken uiteen. De auto’s bevinden zich weet ik veel waar. Voor je het weet sta je minuten te wachten op een nieuw wiel. En de Prijs Stad Roeselare eindigt vaak in een sprint, waarin Lizzie kan winnen en ik niet.

Dus ik aarzelde geen moment, trok mijn voorwiel los en zette dat samen met Lizzie in haar frame. En weg was ze. Ik hoopte vurig dat ze de aansluiting met de eerste groep weer zou maken, anders was dit allemaal voor niks geweest. Intussen bleef ik wat bedremmeld achter, met m’n arm met wiel in de lucht, zodat ze – alsjeblieft, wie dan ook, iemand – zo snel mogelijk zouden zien dat ik een nieuwe nodig had. Twee groepjes rensters reden voorbij. Toen kwam de neutrale wagen (een auto met de meest sympathieke mensen in de koers, want ze hebben reservemateriaal voor iedereen die het maar nodig heeft) de bocht om stuiven. Binnen een mum van tijd had ik een nieuw voorwiel en kon ik ook verder.

Wat volgde was een inhaalrace van epische proporties. Vind ik zelf dan. Natuurlijk had ik kunnen blijven hangen in een van de groepjes die me gepasseerd waren en die ik nu weer inhaalde. Ik had mijn werk gedaan, immers. Maar it ain’t over till it’s over en ik pikte een Australische en een Russische op die wel mee wilden in de achtervolging. Van voren moest het toch een keer stilvallen, dacht ik, want dat gebeurt meestal, dan zouden we vast terugkomen en kon ik misschien nog wat voor mijn ploeggenoten betekenen.

Gedrieën jaagden we achter de kop van de koers aan, tot we een groep bereikten die keihard op het kantje achter de eerste groep aan racete. Het viel niet stil. Het ging alleen maar zo door, in een lang lint raasden we over de slingerweggetjes door de Vlaamse weilanden. Zo’n veertig kilometer voor de finish sloten we eindelijk bij de eerste groep aan. Daar ontdekte ik dat er een kopgroepje van drie was, zonder ploeggenoten van mij, dat al minuten voorsprong had. Kak.

Inmiddels kon ik geen pap meer zeggen. Ik presteerde het nog één keer naar voren te rijden en te reageren op een demarrage, toen ging het licht uit en hing ik als een spartelende muis aan de staart van het peloton. Zo lang mogelijk proberen aan te klampen leek me het beste, want als ik zou lossen zou ik het nog veel zwaarder krijgen, in m’n eentje. En zo finishte ik als 53ste. Ik heb er nog hoofdpijn van.

Klik hier voor de volledige uitslag van de Prijs Stad Roeselare

Foto: Kris Claeyé

Een Polygoonjournaalverslag uit 1965 van het allereerste Nederlands kampioenschap wielrennen voor dames. Briljant.

Wielerkampioenschap voor dames, door Polygoon-Profilti (producent) / Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid (beheerder), is gelicenseerd onder Creative Commons – Naamsvermelding-Gelijk delen.